Amerika 2008

Dag Route
21 juli Amsterdam – Los Angeles
22 juli Los Angeles – Los Angeles (Universal Studios)
23 juli Los Angeles – San Clemente
24 juli San Clemente – San Diego
25 juli San Diego – San Diego
26 juli San Diego – Yucca Valley (Joshua Tree NP)
27 juli Yucca Valley (Joshua Tree NP) – Lake Havasu City
28 juli Lake Havasu City – Williams
29 juli Williams – Grand Canyon NP
30 juli Grand Canyon NP – Page
31 juli Page – Monument Valley
1 augustus Monument Valley – Moab
2 augustus Moab – Moab (Arches)
3 augustus Moab – Bryce Canyon NP
4 augustus Bryce Canyon NP – Bryce Canyon NP
5 augustus Bryce Canyon NP – Zion NP
6 augustus Zion NP – Zion NP
7 augustus Zion NP – Las Vegas
8 augustus Las Vegas – Las Vegas
9 augustus Las Vegas – Visalia
10 augustus Visalia – Sequoia / Kings Canyon NP
11 augustus Sequoia / Kings Canyon NP – Yosemite NP
12 augustus Yosemite NP – Yosemite NP
13 augustus Yosemite NP – Yosemite NP
14 augustus Yosemite NP – San Fransisco
15 augustus San Fransisco – San Fransisco
16 augustus San Fransisco – San Fransisco
17 augustus San Fransisco – Santa Cruz
18 augustus Santa Cruz – San Simeon
19 augustus San Simeon – Santa Barbara
20 augustus Santa Barbara – Los Angeles
21 augustus LA Anaheim – LA Anaheim
22 augustus LA Anaheim – LA Anaheim
23 augustus LA Anaheim – Los Angeles
24 augustus Los Angeles – Amsterdam
25 augustus Amsterdam (aankomst)

 

Maandag 21 juli 2008

Vandaag zijn we vertrokken uit Nederland. Eerst werden we om 10:10 opgehaald door opa Rob, toen bracht hij ons naar schiphol. Daar moesten we natuurlijk de drop-off doen en paspoortcontrole. We gingen wat eten en liepen daarna naar de gate waar we vanuit vertrokken. Bij die gate kwam ik (Jesper) Michael tegen, ik kende hem nog niet maar hij was gewoon aardig. We vertrokken om 13:30 en kwamen om 24:06 (in Nederlandse tijd) aan. Heiko en Linda moesten een vingerafdruk controle doen en met een webcam een foto laten nemen en de tassen van de band halen. Daarna zijn we in een shuttle bus naar de autoverhuur gebracht en Heiko had een rode auto uitgekozen met spoiler automatische koppeling racestoelen en grote wielen, nogal opvallend. We zitten nu in het hotel en het is nu voor jullie 3 uur snachts en voor ons 6 uur ‘s avonds. Het moet voor jullie nu al de 22e zijn maar bij ons is het nog de 21e. We hebben net gegeten….PIZZA of course. We gaan nu slapen en dan maar zien voor morgen.

Jesper

Oh, ja. In het vliegtuig hadden we een paar keer een heel mooi uitzicht. Eerst op Groenland (foto) en later de Grand Canyon; daar gaan we natuurlijk nog naar toe.

Weer in Nederland: herfstachtig (veel regen en 10 graden). Weer in Los Angeles: zonnig (25 graden)

Dinsdag 22 juli 2008

Weer: zonnig (ongeveer 26 graden)
AmerikaSimpsons
Vanochtend werden we vroeg wakker vanwege de Jetlag. We gingen douchen onder een vreemd uitziende douche. Daarna gingen we beneden eten. Het was erg lekker, maar het vulde snel. Weer terug naar de hotelkamer voorbereiden op de dag naar Universal Studios. Naar het park toe was even zoeken, maar we hebben het gevonden. We zijn in onwijs leuke attracties geweest, zoals: Studio Tour, The Simpsons ride, Shrek 4D film en een presentatie over hoe de Special Effects worden gemaakt en nog veel meer. In de Universal Studios zijn we blijven eten (uiteraard ook Amerikaans). Daarna zijn we weer terug gereden naar het Hilton hotel. Jesper is in de auto even in slaap gevallen. In het hotel hebben we nog even tv gekeken. Daarna gingen we weer naar bed.

Manouk

 

 

 

 

 

 

 

 

Woensdag 23 juli 2008

Weer: eerst licht bewolkt, later zonnig en warm.

Deze ochtend werden we wat meer optijd wakker dan gisteren. We hebben niet zo veel last meer van de Jetlag. We ontbijten beneden en gaan daarna weer naar boven om alle tassen in te pakken.
We moesten nog wandelschoenen kopen, dus dat deden we vandaag nog even snel. Mama’s bril was de vorige dag stuk gegaan in de Universal Studios. We hebben toen ook nog maar een zonnebril voor mama gekocht.
Snel de huurauto terug gebracht voordat we te laat waren. We waren nu van plan om naar het hotel terug te lopen, maar een meneer van het bedrijf wou ons ook wel brengen.
Bij het hotel aangekomen nog even snel alles opruimen en met de tassen naar beneden gaan. Na een uurtje kwam het busje ons ophalen en zijn we naar de camper gebracht. Het bedrijf heeft nog even de camper gecheckt op beschadigingen, de airco was kapot. Binnen een half uurtje was het gemaakt en konden we wegrijden.
Een eindje verderop hebben we boodschappen gedaan. De jongen die onze spullen in de plastic zakjes deed was waarschijnlijk dol op plastic zakjes. We hebben nu heeeeeeeeel veel plastic zakjes!
Na een uurtje of 3 waren we aangekomen bij de camping. We zijn in een keer doorgereden naar San Clemente. Het was inmiddels al helemaal donker. Het inparkeren van de camper was de eerste keer voor ons. Gelukkig hebben twee jongens hulp aangeboden. Echt warm gegeten hebben we niet, alleen papa en mama. Jesper en ik hebben boterhammen gegeten. We hebben de bedden opgemaakt en zijn lekker gaan slapen.

Manouk

Het rijden met de camper was best een uitdaging. Sowieso de afmetingen (7.50 meter lang, 3 meter breed en 3.60 meter hoog) zijn wennen, maar ook de verkeersdrukte en de kwaliteit van de wegen rond Los Angeles, in combinatie met de wegligging (slappe vering) en windgevoeligheid, geven af en toe het gevoel van lopen op glad ijs. Het was een aardige vuurdoop. Gelukkig had ik weer een perfecte navigator (trice?). Samen kunnen we alles aan! Oh ja, een foto van de camper waren we vergeten te maken, maar die hebben we nu snel nog even in San Diego gemaakt. Meer daarover schrijven we morgen.

Heiko

Camping: San Mateo Campground, San Clemente
Miles: 102 (164 km)

OnzeCamper

 

Donderdag 24 juli 2008

Weer: begin van de dag bewolking, later zonnig en warm.

We zijn in de ochtend eerst om half negen gaan eten en daarna natuurlijk douchen en omkleden. Ik en mam hebben daarna even gebadmintond. Mam ging de camper opruimen en even uit-checken. Toen zijn we om 10.15 vertrokken en op weg gegaan, we kwamen na een paar seconden al in de file te staan en stonden daar wel 3 uur in en hij was wel meer dan 12 miles lang. We wisten niet zeker hoe de file was ontstaan maar ik dacht doordat een truc met een auto erop was geraakt door een andere truck en dat die auto eraf was gevlogen want je zag twee trucks en een verbrandde auto langs de weg liggen en de achterkant van de ene truck was helemaal afgebrand. We waren na de file eigenlijk nog niet eens op de helft, maar na 30 minuten waren we er al bijna. Onderweg kwamen we ook nog een Star Wars auto tegen. R2D2 zat achterop. We staan nu uiteindelijk op de camping. Ze hebben een zwembad, internetverbinding voor je laptop allemaal dingen die je kan huren, game-hall enz. best luxe.

Jesper

Camping: KOA San Diego
Miles: 72 (116 km)

StarWarsAuto

Vrijdag 25 juli 2008

Weer: tot 11.00 uur bewolkt, daarna zonnig en warm (28 graden).

Toen we wakker werden bleek het ‘s nachts geregend te hebben. Gelukkig was het de rest van de dag heerlijk weer. (L: het had niet geregend, maar het gras was ‘s nachts besproeid zodat onze campingstoeltjes nat waren). We hebben nog even live contact gemaakt met mensen in Nederland. Daarna zijn we gaan ontbijten. We hebben ons klaar gemaakt voor de dag en reden naar Sea World. Als aller eerst gingen we in een achtbaan waar je ergens heel snel naar beneden ging. Ofterwijl ik vond hem heel erg eng. Verder zijn we geweest naar spectaculaire dolfijnen- en orkashows, een 4D film van Sesamstraat (waarom hij in Sea World was weet ik ook niet), dieren die je kon bekijken en een wateratractie met een rond bootje waarmee je over een (wild)waterbaan voer. Er was ook een plek waar je dolfijnen kon aaien. Papa is het niet gelukt, Jesper bijna, mama wel en ik ook. Dat kun je zien op de foto. Bij de dolfijnenshow zaten wij in de Wet Zone. De dolfijnen gingen iedereen in de wetzone zijknat spetteren, maar wij werden gelukkig niet nat. Het was echt super leuk in Sea World!!
Na het bezoek aan het park zijn we weer terug gereden naar de camping. Onderweg hebben papa en mama even boodschappen gedaan. Op de camping hebben we voor onszelf Ben&Jerry’s opgeschept en er buiten van genoten. Het ijs kostte hier maar $3.69!
‘s Avonds hebben we nog thee gedronken en spelletjes gespeeld. Daarna zijn we naar bed gegaan.

Manouk

Camping: KOA San Diego
Miles: 30 (48 km)

SeaWorld

 

Zaterdag 26 juli 2008

Weer: San Diego licht bewolkt. Yucca Valley zonnig en warm (38 graden)

We waren weer vroeg wakker. Om 8.00 uur stonden Jes en ik met onze zwemspullen bij het zwembad. Helaas was het zwembad nog niet open. Na het ontbijt de herkansing: om 9.00uur lagen we (met Heiko!) te dobberen in een verlaten zwembad. Heiko liet het zwemmen echter al snel voor wat het was en ging lekker in het hete bubbelbad relaxen. Na een verfrissende campingdouche (we weten nog niet hoe we warm water uit onze eigen douche moeten krijgen) hebben we nog even wat gelezen.
Om 11.30uur was het tijd om naar de volgende camping te gaan. Richting Yucca Valley hebben we nog een binnendoorweg geprobeerd, maar deze (volgens de kaart mooie, maar wat ons betreft kale) route ging al snel door stoplichtstraten, waardoor we wat langer onderweg waren dan gepland. Voordeel van deze weg was wel dat we langs de Walmart kwamen, zodat we flink wat in konden slaan: barbecue, campingstoelen en veel (maar ook gezond) eten. Het was op de parkeerplaats van de supermarkt wel moordend heet, dus de keuze om niet meer naar Palm Springs te gaan was al snel gemaakt. Hier zou het nl. zo’n 43 graden zijn. Op dus naar onze eindbestemming van deze dag: Yucca Valley.
Jesper was wat teleurgesteld over de camping (slechts 19 plaatsen en niet eens allemaal bezet). Hij had het ook een beetje moeilijk: hij miste vooral Dibbe. De barbecue en het potje “Set” maakte gelukkig veel goed. De warmte (38 graden) viel overigens reuze mee zo aan het eind van de dag.
Morgen op naar Joshua Tree NP. De eerste Joshua Trees hebben we al gezien.

Linda

Camping: Yucca Valley RV park
Miles: 153 (246 km)

Yucca

 

Zondag 27 juli 2008

Weer: Joshua Tree National Park (California) strak blauw. Lake Havasu (City – Arizona) geen wolken en heel warm (43 graden)

We zijn vroeg opgestaan, want we willen voordat het echt warm wordt gaan wandelen in Joshua Tree National Park. 7 uur opstaan, resulteerde niet in de geplande 8 uur wandeltijd. Maar even na negenen rijden we bij Camping Black Rock Canyon het park binnen. We balen wel een beetje als we zien dat op deze camping slechts 1 plaats bezet is. Er kon hier niet gereserveerd worden, maar dat bleek dus ook niet nodig. Na een wandelroute uitgezocht te hebben, gingen we bewapend met zonnebrillen, petten en veel water op pad. Al snel schieten diverse dieren voorbij: Prairiehaas, Renkoekoek en Kangoeroe rat. De wandeltocht is adembenemend mooi. Bergen die van kilometers afstand kaal en dor lijken te zijn, blijken van dichtbij mooie diverse begroeing te hebben. De Joshua Tree boom met zijn bijzondere vorm maakt het plaatje compleet. Als alle nationale parken zo mooi zijn, kunnen we nog heel wat natuurschoon verwachten. De bewegwijzering van deze route liet wat te wensen over. We lopen uiteindelijk niet geheel het geplande pad, maar komen iets later dan verwacht voldaan terug bij onze camper

De geplande route was richting Laughlin Nevada. Maar de beschrijving van de camping roept associaties op met Las Vegas, dus we kiezen ervoor om te rijden naar Lake Havasu City in Arizona. We rijden echt dwars door de woestijn. Hoge kale bergen tekenen zich af tegen de blauwe lucht. De begroeing bestaat uit geel gras en lage dorre bosjes. De wegen zijn lang en recht, en toch… deze kale stilte heeft ook iets prachtigs! Flink wat mijlen verder, komen we bij de Colorado River. Het is gelijk een stuk groener. Als we deze oversteken, klimmen we hoger de bergen in, die af en toe al stiekum rood kleuren. De uitzichten op de rivier zijn erg mooi. Uiteindelijk komen we in een wat ruimere vallei en zien daar een mooi meer met daarin een eiland liggen: Lake Havasu. Het eiland is met het vaste land verbonden met de London Bridge: niet nagebouwd, maar echt daar naartoe getransporteerd. Het is erg warm, maar het zwembad bied verkoeling. Het is wel een camping voor de wat decadente Amerikanen. Veel grote speedboten. Golfkarretjes bij de Camper. En naast een Hummer het liefst nog een andere auto op de oprit. De prijs is er wel naar: $75 voor 1 nacht. Toch kunnen we ‘s avonds lekker rustig buiten eten en genieten van de mooie schaduwen en kleuren op de bergen, bij de ondergaande zon.

Heiko

Camping: Lake Havasu City – Islander RV resort
Miles: 185 (289km)

JoshuaTreeNP

Maandag 28 juli 2008

Weer: Lake Havasu City onbewolkt, ongeveer 42 graden. Williams licht bewolkt, ongeveer 23 graden.

Waar een meer is moet gevaren worden; dat was dan ook het plan voor vandaag: eerst zwemmen met Jes, dan een bootje huren, boodschappen doen en dan richting Williams. De planning was eigenlijk dat we door zouden rijden naar Tusayan (vlak onder de South Rim van de Grand Canyon), maar dat leek ons een te grote afstand om in een middag te overbruggen.
Jesper had het zwembad ‘s ochtends voor zich alleen, wat wel heel bijzonder was voor een camping met 500 plaatsen. Hij was gelijk lekker opgefrist na een duik in het zwembad; dat was wel nodig na zo’n warme en broeierige nacht. De boot die we voor een uurtje gingen huren kon niet helemaal de goedkeuring van Jes krijgen (“tuf-tuf-bootje”, ik wil een speedboot), maar onder het wat truttige uiterlijk van deze boot bleek een 90pk motor te zitten waardoor we toch met een behoorlijke snelheid over het meer konden vliegen. Helaas wisten we niet precies hoe we onder de London Bridge door moesten varen, maar deze hebben we later op de film gezet.
De rit richting Williams was zeer afwisselend. Van ruige, kale rotsen via groene dalen met glooiende bergen om uiteindelijk uit te komen op een camping tussen de bossen. Het plaatsje Williams ligt aan de Route 66 wat wel een apart sfeertje aan het dorpje geeft (het lijkt zo uit een westernfilm te komen). De KOA camping wordt bevolkt door veel Nederlanders. We hebben nog even gekletst met de buren die de route in omgekeerde volgorde doen, maar dan in 3 en een halve week. Morgen gaan we de Grand Canyon bezoeken. De weersverwachting is gelukkig goed (vandaag had het hier geregend). We moeten vroeg op, dus tot zover het verslag van deze dag…

Linda

Camping: KOA Circle Pines, Williams
Miles: 183 (289km)

LakeHavasu

 

Dinsdag 29 juli 2008

Weer: Williams onbewolkt, ongeveer 21 graden. Tusayan lichtbewolkt, ongeveer 31 graden.

Vandaag waren we vroeg uit de veren omdat we naar de Grand Canyon gingen. De dag begon met een fris weertje. We ontbeten later na dat we naar de volgende camping dichter bij de Grand Canyon waren aangekomen. Eenmaal aangekomen gingen we uiteraard ontbijten en klaarmaken voor vandaag. Het weer was heerlijk: niet te koud, niet te warm. We hebben de bus gepakt die naar de Grand Canyon ging.
Bij de Grand Canyon was het onwijs mooi. Van verschillende uitkijkpunten hebben we gekeken op het mooie uitzicht en foto’s en beelden vastgelegd op film. Aan het eind van de dag waren Jesper en ik aardig moe. We hadden alles toen ook wel gezien en daarom zijn we weer richting de camping gegaan. Op de terugweg met de bus hebben we echte herten gezien! Ze waren echt heel erg groot. Vlak bij de camping was er een soort bioscoop waar een film draaide over de Grand Canyon. Daar zijn we toen ook naartoe geweest. Toen de film was afgelopen gingen we naar de Amerikaanse McDonalds. Daar moet je uiteraard in Amerika ook een keer geweest zijn. De milkshakes waren erg groot, zelfs papa heeft zijn large milkshake niet opgekregen. Je zou denken dat de frietsaus ook uit Amerika komt, maar dat is niet zo. Ze hadden hier geen fritesaus.
Na het smullen zijn we naar de camping gegaan. Papa en mama wilden nog foto’s maken van de Grand Canyon met zonsondergang, dus die deden dat. Jesper en ik bleven in de camper.
Morgen gaan we om 10 uur met een helikopter over de Grand Canyon. Spannend..

Manouk

Camping: Grand Canyon Camping Ground, Tusayan.
Miles: 53

GrandCanyon

Woensdag 30 juli 2008

Weer: Tusayan: onbewolkt, Page: alweer strak blauw ongeveer 37 graden.

Het is raar. Gisterennacht dreven we nog de camper uit van de hitte. Vannacht was het zelfs fris onder de deken. Maar ja, we zitten in Tusayan dan wel ook op ongeveer 2000 meter hoogte. De wekker gaat weer bijtijds (7:30), want even voor half tien worden we opgehaald voor een helicoptervlucht boven de Grand Canyon. Voordat we weg gaan doen we nog wat reserveringen op andere campings. De camping voor de komende nacht neemt helaas pas reserveringen aan na 11:00 uur. Dus eerst maar de lucht in!!!

Linda vindt het nogal spannend. Jesper, Manouk en ik vinden het alleen maar leuk. Na de veiligheidsinstructies en gewichtsbepalingen, krijgen we een plaats toegewezen. Eerst nog even een foto en dan mogen we de lucht in. De heli zwabbert eerst nog wat laag boven de grond, maar daarna vliegen we echt weg. Het eerste stuk gaat over de bossen, maar al gauw zien we de rand van de Grand Canyon. Nog even vliegen we parallel aan de Canyon, maar kort daarna vliegen we de rand over de Canyon in. Het uitzicht is echt geweldig mooi. We genieten enorm en proberen om alles vast te leggen op foto en video. Zo mooi als het in werkelijkheid is, zal helaas nooit lukken. De kleuren en de contrasten van de bergen zijn schitterend. De Colorado kronkelt als een bruine (soms groene) slang in de grote diepte door de Canyon. Verschillende rotsformaties (Battle Ship, Dragon, Crocodile) vliegen voorbij. Na 45 minuten worden we weer aan de grond gezet. De helicoptervlucht en de Grand Canyon hebben een onuitwisbare indruk achtergelaten.

Terug in de Camper blijkt de telefoon geen netwerkdekking meer te hebben. Reserveren van de camping van vannacht lukt dus niet. Draadloos Internet is ook niet aanwezig, dus na de Internetproblemen van gisteren, blijven onze verhalen dus nog even op de laptop bewaard. Na de LPG-tank gevuld te hebben, vertrekken we richting Page. Het eerste stuk van de route loopt langs de Grand Canyon, maar die blijft bijna helemaal verborgen achter de bomen. Als we de Grand Canyon uit rijden, komen we opnieuw in de “Dessert”. Deze blijkt opnieuw schitterend! Heel anders dan de woestijn die we tot nu toe zagen. De bergen zijn minder grillig en de kleuren schitterend rood en geel. Voor deze bergen liggen vaak zandheuvels met meer grijsachtige tinten, maar ook nu weer in allerlei lagen. Linda komt onder het rijden haast tijd tekort met maken van foto’s en video-opnames. Na een uur of 3 rijden (het schiet lekker op, de wegen in Arizona zijn veel beter dan California), zien we een schitterend meer, omgeven door prachtige bergen: (stuw)meer Lake Powell.

Een plekje op de camping blijkt geen probleem. We staan aan de rand en hebben een geweldig uitzicht op de het meer en de mooie bergen. Nadat we ons hebben geïnstalleerd, pakken we onze zwemspullen en gaan naar het meer. Het water is heerlijk warm. Al zwemmend en dobberend genieten we van de mooie omgeving. ‘s Avonds eten we bij een ondergaande zon.

Heiko

N.B. Weer geen draadloos Internet en geen netwerkdekking voor de telefoon. Het thuisfront moet dus nog even wachten op onze verhalen.

Camping: Wahweap campground, Page.
Miles: 144

FamVoorHeli

Donderdag 31 juli 2008

Weer: Page: onbewolkt, Monument Valley: blauw met wat flarden bewolking, ongeveer 37 graden.

Na een warme nacht, viel de temperatuur ‘s ochtends niet tegen. We konden lekker buiten ontbijten en genieten van het uitzicht op het meer. Het leek ons een goed idee om het meer te gaan verkennen via een boottochtje, maar toen we bij de bootverhuur aankwamen bleek alles al verhuurd te zijn. Helaas! De omgeving van Lake Powell biedt trouwens zoveel mogelijkheden (wandelen, kayakken etc.) en het is er zó mooi dat we hier best nog wel wat langer hadden willen blijven, maar…er is deze vakantie nog zoveel te zien en te doen dat we toch echt verder moesten. Wél is het ons (eindelijk) gelukt om op een parkeerplaats internetverbinding te krijgen zodat we de website weer konden bijwerken.

De foto’s in de reisgids van Antelope Canyon waren zo indrukwekkend dat we dit graag met onze eigen ogen wilden zien. Deze Canyon lag bovendien op de weg naar Monument Valley dus hadden we nog ruim de tijd om hier langs te gaan. Bij een temperatuur van bijna 40 graden werden we in een oude pick-uptruck gepropt waar de vering uit de banken verdwenen was. De bestuurder, Gabriël een indiaan, wist ons behendig en met hoge snelheid door een zeer hobbelige zandvlakte naar de Canyon te vervoeren. We vlogen regelmatig een eind uit onze banken, maar dit had ook wel weer z’n charme. Het eindpunt van deze spectaculaire rit was een prachtige canyon die uitgesleten was door de regen. De lichtval van bovenaf en de vormen en kleuren waren werkelijk geweldig. We hebben er alle 4 enorm van genoten (en hééél veel foto’s gemaakt).

Om half 3 reden we met de camper verder richting Monument Valley. Het decor waar we in reden veranderde steeds meer in het decor dat iedereen kent de VS: uitgestrekte vlaktes met hier en daar een ‘rots’ met prachtige vormen waar je steeds weer een ander patroon in herkend. Ik had al tegen Heiko gezegd dat de camping die we hier aan zouden treffen heel vlak en kaal zou zijn, maar niets was minder waar. De camping ligt in de hoogte tussen de rode rotsen en vanaf onze plek kijken we op de bekende rotsen van Monument Valley. Betoverend! Deze prachtige omgeving wilden we graag vastleggen met zonsondergang, maar doordat we de verkeerde kant opgereden waren, kwamen we net te laat bij de drie meest bekende rotsen. Toch nog wel wat aardige foto’s kunnen maken.

Morgen kunnen we misschien nog wat mooie plaatjes schieten in dit gebied van de Navajo-indianen. Nu eerst…lekker slapen.

Linda

Camping: Gouldings Lodge, Monument Valley.
Miles: 161

Vrijdag 1 augustus 2008

Weer: Monument Valley: weer strak blauw; Moab: zowaar wat flarden bewolking, toch nauwelijks schaduw, ongeveer 39 graden.

Vandaag kunnen we maar net op tijd uitchecken. Combinatie van de nieuwe tijd (1 uur later) en een probleempje met het lozen van het vuile water. De slang was iets te kort waardoor de campingplaats bevuild werd met ons toiletwater….

Voordat we vertrekken naar Arches (Moab), willen we eerst nog meer zien van Monument Valley. We hopen te kunnen gaan paardrijden. De vraag is of dat gaat lukken, want we hebben niets gereserveerd. Ezelrijden in de Grand Canyon moest bijvoorbeeld 13 maanden van tevoren worden gereserveerd. Het blijkt geen probleem; we kunnen direct op pad tot grote vreugde van de kinderen (‘we gaan toch niet wandelen..’). Omdat de camper niet over het onverharde pad mag worden we in een privé-shuttle naar de vertrekplaats van het paardrijden gebracht, heel luxe maar ook een extra attractie: de andere toeristen moeten een truck delen én ze moeten hier veel meer voor betalen. We kunnen redelijk relaxt genieten van de spectaculaire omgeving. De auto stuitert wel dusdanig dat het merendeel van de foto’s onderweg is mislukt (sportstand vergeten in te stellen).

Eenmaal bij de paarden aangekomen zitten we al spoedig in het zadel. De chauffeur van de auto blijft gewoon anderhalf uur wachten tot we terugkomen om ons weer terug te brengen. Sommige paarden lopen niet echt door, maar ja wat wil je. Het is best warm en de ondergrond is zacht (en een enkele berijder te zwaar). Maar dat deert ons niets. De omgeving is mooi en ook vandaag is het volop genieten van het bizarre rotslandschap. Manouk en Jesper genieten van het contact met de paarden. Vooral het paard van Manouk stapt lekker door, waardoor ze het laatste stuk voorop gelopen heeft. De gids die ons begeleidt (een indiaan, net als de andere mensen in dit bedrijfje) heeft jaren lang letterlijk en figuurlijk (zoals hij zelf zegt) onder een rots geleefd. Hij vraagt waar we vandaan komen. Als we ons land van herkomst noemen, vraagt hij of dat in de buurt is. Ook Europa zegt hem niets. 12 uur vliegen begrijpt hij gelukkig wel. Als hij vraagt wat voor werk ik doe, dan blijkt dat hij nog nooit een computer heeft gezien. Tja dat was lastig uitleggen. Hij was wel zeer geïnteresseerd in ons en in ons ‘vreemde’ land. Eenmaal terug bij de vertrekplaats klimmen we weer in de nog steeds gereed staande auto en stuiteren binnen een kwartier richting onze camper.

De rit van vandaag is ongeveer even lang als die van gisteren. Toch lijkt deze een stuk langer. Het zal wel komen door een combinatie van vermoeidheid (matige nacht), minder goede wegen, iets minder mooie route en de wat steilere bergen. Uiteindelijk komen we rond een uur of zes (nu acht uur tijdsverschil) aan bij de camping. Zo mooi als de vorige camping is deze niet, maar we hebben wel een prachtig weids uitzicht. In de verte kunnen we Arches NP zien liggen. We gaan op tijd naar bed zodat we uitgerust kunnen genieten van onze rustdag; we blijven hier twee nachten.

Heiko

Camping: Archview Resort, Moab.
Miles: 165 (266 km)

 

Zaterdag 2 augustus 2008

Weer: Moab: half bewolkt, ongeveer 38 graden.
We hebben vanmorgen eerst goed uitgeslapen omdat we een rustdagje hebben. Vooral ik en Manouk hebben goed uitgeslapen. Om wat power te krijgen hebben we eerst gewoon wat gegeten en daarna even lekker gezwommen in het kleine zwembad op onze camping. Vooral ik lag er nogal lang in terwijl Manouk, Linda en Heiko vaak op de kant zaten om een boek te lezen. Manouk kwam er al helemaal niet in. Na de was hebben we nog even snel omgekleed en toen vertrokken we naar Arches. Uiteidelijk bij Arches gingen we eerst even een stop maken bij het eerste viewpoint om even foto’s te maken. Even later stopte we weer bij een viewpoint waarvan je de eerste echte mooie dingen al kon zien. We gingen daarna naar de Balance Rock waar je het eerste stuk liep en ook een ronde steen zag die balanceerde op een soort van pilaar. Echt heel mooi! En we zaten al te denken dat die grote steen er natuurlijk ooit wel zou afvallen. Daarna vertrokken we naar een wat langer wandelpunt, window section. Op die plaats zag je drie hele mooie (natuurlijk door de natuur gemaakt) ringen in de bergen waar Arches natuurlijk bekend om staat. We liepen eerst naar de Turret Arch dat eigenlijk een beetje op een oog leek en waar ik even in omhoog klom en weer naar beneden ging. Tegenover de Turret Arch stonden nog twee ogen naast elkaar de north en de south window, ook dat was enorm en erg mooi. Het laatste was de Delicate Arch die op 1474m hoogte lag. Toen we begonnen waren Manouk en ik nog erg moe maar al snel begon ik als een Duracel konijntje te werken en Manouk moest nog mee worden gesleept door papa. Mam probeerde mij bij te houden maar ik liep al snel op m’n k-swiss iedereen voorbij. Uiteindelijk na heel wat meters klimmen wachtte ik even op mam en ging even genieten van de veel verschillende Arches. Ook wachtte ik even omdat ze helemaal rood; bijna blauw aanliep omdat ze bijna niks had gedronken. Na wat meters verder gingen we toch even de fout in omdat iedereen op de splitsing naar rechts liep terwijl je naar links moest. Daar kwamen mam en ik uiteindelijk bij een kloof met een aan de zijkant een stuk van 15cm breed die ook nog een beetje schuin afliep. Toch moesten we maar gaan. Bij 2/3 deel van de kloofrand was mam er al en zei dat ik moest wachten maar ik ging terug naar waar ik vandaan kwam. Toen mama pap en Manouk zag vroeg ze hoe ze daar waren gekomen. Het bleek dus dat we fout waren gelopen en m’n vader begeleidde me naar de goeie kant, nadat hij ook dat randje was langs gegaan. Daar konden we toch nog even genieten van het uitzicht en wel jammer genoeg waren de camera’s al oververhit om nog te filmen of foto’s te maken van de zonsondergang. Op de terugweg naar de camping kwamen we nog een kleine coyote tegen waar we keihard voor moesten remmen. Op de camping zouden we nog gaan barbeqeuen, maar omdat het zo laat was gingen we gewoon een boterham eten en daarna gingen Manouk en ik gelijk naar bed. Papa en mama bleven nog heel even op en toen papa naar de wc wou gaan zag hij een schorpioen die nu gelukkig weg is.

Jesper

Camping: Archview Resort, Moab.
Miles: 36 (56 km)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Zondag 3 augustus 2008

Weer: Halfbewolkt, Onderweg 10 minuten regen en daarna weer mooi. Ongeveer 33 graden

Vandaag hebben we weer lekker kunnen uitslapen. Iets bijzonders hadden we voor vandaag niet gepland.
Om half 11 gingen we rijden richting Bryce Canyon. We zijn nog even gestopt in het Capital Reef NP om wat te bezichtigen en te picknicken. Bij het parkeren van de camper bij de picknick plaats, heeft papa een deuk gereden in de bumper. Oeps, nu moeten we een hoge boete betalen! Nu geen dure uitjes dus meer… We hebben op de picknickplek in de schaduw lekker geluncht. Ook hebben we bij de Texaco nog even getankt en een ijsje gegeten. Tijdens de reis waren Jes en ik een beetje moe. Papa is even gestopt om het bed op te maken. We zijn er even lekker op gaan slapen. Eindelijk na 6 uur waren we op de KOA camping aangekomen. We hebben ons voorbereid op de barbeque.

Het hoogtepunt van vandaag: de BBQ. De barbeque verliep niet erg soepel. We hadden een mini-BBQtje gekocht bij de supermarkt. Op de verpakking van de kip stond “HEAT ‘N EAT”. Op de spiesjes stond “GREAT ON GRILL”. Maar alles was pas klaar na een uur. Ook de hamburgers gingen niet erg vlot.
Papa had nog aardappeltjes ‘gebakken’ in de kapotte pan, maar dat was ook niet zo’n succes. Ze konden zo richting de prullenbak.
Jesper was tussendoor lang weggegaan om foto’s te maken van de natuur. Hij had daarvoor nog een foto gemaakt van papa met de barbeque. Toen hij weer terug was, zat papa (onderuitgezakt met een boos gezicht) nog het zelfde als toen hij een foto ervan maakte. Het vlees was ook nog steeds hetzelfde als daarvoor.
Mama had één kippenvleugeltje op. Ze had heel lang moeten wachten tot haar spiesje eindelijk klaar was. Had ze hem, viel er een deel van op de grond.
De barbeque schoot voor geen meter op. Hij gloeide wat rood, rookte heel wat maar er kwam haast geen warmte van af. Papa kreeg hoofdpijn van de rook.
Na 3 uur hebben we met een zaklamp moeten eten. Papa werd erg chagerijnig van het ‘niet’ barbequen. Op een gegeven moment begon hij te vloeken op het wegwerpding.
Papa het nog even in het donker gegeten bij de zaklamp, toen de barbeque het echt niet meer deed. Het vlees was harstikke rauw en taai.
Het duurde erg lang, maar we hebben er van het eten kunnen genieten. Én om kunnen lachen.

Manouk
Miles: 239 (373 km)

Camping: Bryce Valley KOA, Cannonville.

 

Maandag 4 augustus 2008

Weer: Cannonville: in de ochtend bewolkt met af en toe zon; ‘s middags zwaar bewolkt en aan het einde van de dag een korte regenbui, ongeveer 28 graden.

Vandaag zijn we weer redelijk bijtijds opgestaan. Na het ochtendritueel vertrokken we naar Bryce Canyon National Park. Voor ons ongeveer 14 miles rijden vanuit onze camping. Onze camper (RV) konden we stallen, om vervolgens net als in de Grand Canyon van de shuttle (bus) gebruik te maken. Na een stop bij het visitor center, besloten we een gecombineerde wandeling te maken (Navajo / Queens). Deze vertrok bij het uitzichtpunt Sunset. Bij dit punt aangekomen overtrof het uitzicht onze verwachting. Bryce is werkelijk in één woord schitterend. Gelukkig werkte de zon mee, waardoor we getrakteerd werden op een prachtig uitzicht, met geweldig mooie pilaar achtige rotsen (hoodoo’s) en kleuren die uiteenliepen van wit, geel, rood en oranje. De wandeling liep naar beneden de vallei in, waardoor we ook echt tussen de rotsen liepen. De kleuren van de rotsen, gecombineerd met de dennenbomen gaven een prachtig contrast. Iedere bocht die we doorkwamen, gaf wel weer een ander mooi plaatje. Het zegt genoeg dat we binnen 2 uur meer dan 120 foto’s hadden genomen en dat de volledig opgeladen videocamera toen al leeg was. De Grand Canyon heeft nog de meeste indruk gemaakt, maar dit park was tot op heden echt het mooiste National Park. Onderweg kwamen we regelmatig eekhoorntjes tegen.

Na de wandeling zijn we nog gaan kijken bij het uitzichtpunt Bryce Point. Ook erg mooi, maar helaas ontbrak hier de zon die het plaatje nog mooier had kunnen maken. Om een uur of 3 hebben we genoten van een lekkere en – zoals het hoort in Amerika – flinke lunch, om vervolgens in het visitors center nog een korte film te kijken, die wat meer achtergrondinformatie gaf over Bryce Canyon National Park. Onderweg ook nog wat herten gezien.

 

Dinsdag 5 augustus 2008

Weer: Cannonville: bewolkt, ongeveer 20 graden; Springdale half bewolkt, ongeveer 28 graden.

Vandaag weer een reisdag. We hoefden niet zo ver te rijden (van Bryce naar Zion is het ongeveer 95 mile), zodat we nog 2 wandelingetjes onderweg konden doen. Jesper wilde eerst nog even met Willem zwemmen, daarna namen we afscheid van de familie Kleyheeg: we zouden elkaar weer zien op 6 augustus in Zion. Het toeval wilde echter dat we elkaar alweer na 10 minuten tegen kwamen bij onze eerste wandeling naar de Mossey Cave in Bryce. Het was een korte wandeling naar een grot en een waterval. Willem en Jesper wisten via een boomstam de overkant van de waterval te bereiken, waarna Frans ze vervolgens weer terug moest dragen. De broers van Willem hadden het al snel weer gezien; zij wilden zo snel mogelijk naar het ATV-rijden (een soort quad). Jesper en Manouk hadden hier niet zo’n zin in dus wij besloten onze weg te vervolgen naar Zion, terwijl de andere familie nog een dagje in Bryce bleef.
We hadden een tip gekregen van een stel Nederlanders om een wandeling te gaan maken vlakbij een tunnel op de weg naar Zion. Bij de eerste de beste tunnel waren inderdaad wandelroutes dus daar zijn we gestopt. Dit tot groot enthousiasme van de kinderen (we gaan toch niet weer wandelen?!)…Achteraf bleek dit niet de juiste wandelroute te zijn; die kwamen we namelijk tegen in Zion NP, wat meteen verklaarde waarom de route die wij hadden gelopen niet zo spectaculair was als de Nederlanders beloofd hadden. Een ijsje na afloop deed het ‘leed’ al snel weer vergeten.
Zodra we de rode rotsen achter ons hadden gelaten veranderde het landschap in groene heuvelachtige valleien. In de buurt van Zion werden de heuvels echter steeds hoger en totdat we hoge rechte pieken voor ons zagen. Hier was ook de ingang van Zion NP waarna we begonnen aan een spannende rit over smalle bergweggetjes tussen hoge bergwanden met prachtige kleuren en structuren. De tweede tunnel die we door moesten was zo smal en laag dat de weg vanaf de andere kant afgesloten moest worden om ons er met de camper door te kunnen laten. Na deze tunnel begonnen we aan een afdaling met haarspeldbochten. Heiko had de camper echter weer perfect onder controle, zodat we veilig beneden in Springdale aankwamen. Hier ingecheckt op de camping (er was gelukkig nog genoeg plaats), waarna we meteen door zijn gereden om boodschappen te doen. Helaas moesten we hiervoor 18 mile verderop zijn in een grotere plaats, maar dat hadden we er graag voor over omdat we bijna volledig door onze voorraad eten en drinken heen waren. Met een volle camper (en heel wat dollars armer) weer terug naar de camping waar we hebben gegeten, foto’s bekeken, gelezen en muziek hebben geluisterd. Het ging wat harder waaien en we hebben in de verte onweer gezien, maar gelukkig bleef het droog. Hopelijk is het morgen ook goed weer, zodat we Zion kunnen gaan verkennen. We hebben al veel moois gezien dus we kijken er weer naar uit!

Linda

Camping: Zion Canyon Campground, Springdale.
Miles: 136 (212 km)

 

Woensdag 6 augustus 2008

Weer: bewolkt 39 graden. Flinke (onweers)bui aan het einde van de dag.

Rond een uur of half elf plaatselijke tijd nemen de shuttle naar Zion National Park. Aangezien ons RV park 500 meter van het NP vandaan ligt, zijn we er zo. Gisteren hadden we reeds de gids van Zion National Park doorgekeken, dus het plan de campagne was al gemaakt; het visitor center werd overgeslagen. In dit park zijn auto’s in principe verboden. Al het vervoer gaan per LPG aangedreven shuttels. De eerste stop is bij de Zion Lodge. Hier reserveren we paarden voor morgen en gaan we wandelen naar de (lower) Emerald pool. Het lukt de zon regelmatig om door de bewolking heen te breken. Dat maakt het plaatje altijd mooier Zion National park is duidelijk het groenste nationale park van het Colorado plateau. De wandeling loopt dan ook dwars door het groen. Met de hoge bergen van zandsteen, de Virgin rivier geeft dit een prachtig plaatje. Bij de lower Emerald pool aangekomen, blijkt het geen rondwandeling. We kiezen ervoor om door te lopen naar de Grotto. Zeker geen slechte keuze want de paadjes kronkelen wat omhoog en omlaag en de uitzichten zijn mooi.
Het nadeel (voor de kinderen) van Zion is dat je geen echte uitzichtpunten hebt, dat je moet wel lopen als je wat van het park wilt zien. De tweede wandeling loopt langs de Virgin rivier. Onderweg zien we tientallen eekhoorntjes, maar ook twee herten. Langs de rotsen zie je ook de hangende tuinen, die kunnen bestaan doordat 1000 jaar oud regenwater dat eerst door de zandstenenrotsen is opgezogen, er aan de zijkant weer uit sijpelt. Al naar gelang de wandeling vordert, wordt het dal steeds smaller. Het uiteindelijke pas houdt op en de enige overgebleven keuze is stoppen of doorgaan door het water. Ondanks dat we dit wisten, zijn we hier niet helemaal goed op voorbereidt. Jesper en Linda lopen nog door een stuk water, beide “oevers” zijn nu twee hoge bergen. Het is moeilijk lopen, want het water is troebel en je ziet de stenen niet. Dat levert Linda uiteindelijk een blauw ei op op haar scheenbeen – de videocamera kon ze nog maar net droog houden in haar val. Gelukkig bleven de mooie plaatjes van onderweg voor het thuisfront gespaard.

De shuttle brengt ons weer naar de Camper, waar Jesper nog even gaat zwemmen. Heel lang duurt dat niet, want hij moet het zwembad uit voor een onweersbui.

Heiko

Camping: Zion Canyon Campground, Springdale.
Miles: 0 (0 km)

Donderdag 7 augustus 2008

Weer: bewolkt 39 graden. Flinke (onweers)bui aan het einde van de dag.

‘s Morgens vroeg (om 6:45 Utah tijd, 5:45 Las Vegas tijd) ging de wekker omdat we op tijd bij de paarden moesten zijn in het Zion NP. Na het hele ochtendritueel reden we weg met de camper naar het park. We parkeerden de camper op de parkeerplaats voor het park en namen de shuttle bus naar de paarden. Eenmaal aangekomen waren we iets te laat. We kregen allemaal een paard toegewezen en reden weg (met ongeveer 20 man). We moesten eerst door een rivier voordat we op het echte pad konden lopen. Een jongen langs de kant maakte van iedereen een foto met uiteraard het paard. Het paard voor Jesper zat continu scheten te laten. Ook het paard van papa kon het niet ophouden. We hebben genoten van de tocht en het uitzicht. Na een uurtje kwamen we weer aan bij de stalling. We hebben de foto’s van ons gekocht. De shuttle bus weer gepakt richting de parkeerplaats.

Met de camper zijn we naar Las Vegas gaan rijden. Rond 2 uur kwamen we aan op de KOA kampground in Las Vegas. Het leek echt net op een hele grote parkeerplaats. Alles was van beton! Maar dat kun je ook wel verwachten in zo’n stad. We hadden uitzicht op een groot parkeergebouw. Nou, wat wil je nog meer? Per toeval hadden we een plek aangewezen gekregen naast Willem.
En toen kwam de regen. Het bleef maar stromen en stromen! Tot mijn verbazing zat er een vrouw in haar kampeerstoeltje kennelijk te genieten van het (mooie?!) weer. Toen de bui eindelijk opgehouden was, trokken we eropuit. We gingen naar de Strip, een straat met allemaal hotels in bepaalde stijlen. We pakten de bus en stapten uit bij een winkelcentrum. We zijn naar de Apple Store gegaan om te kijken voor de iPhone 3G voor mama. Daarvoor is het uiteindelijk niet gelukt. Wel heb ik een iPod nano voor mezelf gekocht. Voor Jesper zijn we naar de Game Stop gegaan om Guitar Hero on Tour te kopen.
Na het winkelen hebben we weer de bus gepakt. We stapten uit bij Ceasars Palace. Papa gaf een soort rondleiding door het hotel/winkelcentrum. Hij komt hier bijna jaarlijks voor zijn werk. Het gebouw was echt heel erg mooi, ik vond vooral het winkelcentrum mooi. Het was overdekt. Op het plafond waren wolken geschilderd. Het plafond paste zich aan aan de tijd.
Daarna zijn we weer terug gegaan richting de camping. We hebben een stukje gelopen en de rest met de bus gegaan over de Las Vegas Boulevard. Het allerlaatste stukje hebben we ook gelopen.
In de camper hebben we avond gegeten. Jesper en ik hebben onze nieuwe spulletjes even uitgetest. Daarna kwam Willem om samen met Jesper Guitar Hero on Tour te spelen op de Nintendo DS. Toen ging Willem weer terug naar zijn camper en gingen wij lekker slapen. Morgen weer een dag!

Manouk

Camping: Las Vegas KOA at Circus Circus, Las Vegas.
Miles: 162 (252 km)

 

Vrijdag 8 augustus 2008

Weer: Onbewolkt 39 graden.

We hoeven vandaag niet vroeg op, dus we kunnen lekker uitslapen. Jesper had stiekem toch de wekker om 8 uur gezet; kennelijk om te gaan gamen. Hierdoor waren we toch bijtijds uit de veren. Hoezo bijtijds?!?! Door het veranderen van de tijdzone had Jesper zijn wekker kennelijk 2 keer een uur terug gezet. Dus waren we 7 uur al wakker. Uiteindelijk hebben we rustig aan gedaan. Om een uur of half elf vertrokken we om te gaan shoppen in het Las Vegas Outlet Center. Na een klein uur in de bus gezeten te hebben waren we 5 kilometer zuidelijker. Lekker snel die bus. We hebben niet heel veel gekocht: wat kleren, 2 tassen een pianoboek en een paar schoenen. Met pijnlijke voeten waren we om half vijf weer terug in de camper.

Voordat we konden gaan eten, moesten er eerst nog 4 wassen gedraaid worden. Door de drukte bij de “laundry” en soms niet werkende drogers, ging hier weer aardig wat tijd mee heen. Gelukkig waren de kleren en het beddengoed weer lekker schoon. Nou ja, schoon? O.k., ze roken weer lekker, maar het gekochte waspoeder in Amerika wast kennelijk op 40 graden niet de vlekken uit onze vieze sokken. Na de was snel eten gemaakt en gegeten, want we wilden ‘Las Vegas by nigth’ uiteraard gezien hebben. Toch maar weer met de (trage) bus. Die bleek wat minder vol dan eerder die dag en de dag ervoor, zodat we vrij vlot uit konden stappen in de buurt van het Bellagio Hotel. Nog maar net aangekomen werden we getrakteerd op een schitterende fonteinshow, op de muziek van Andrea Bocelli en Sarah Brightman. Toch gek dat je daar op dat moment gewoon kippenvel van krijgt. Ook Manouk en Jesper vonden het prachtig.

Daarna zijn we de strip nog afgelopen richting hotel New York. Uiteraard de nodig foto’s en filmshots gemaakt. In de bus terug viel Jesper al in slaap. Rond middernacht ging uiteindelijk het licht uit in de camper.

Heiko

Camping: Las Vegas KOA at Circus Circus, Las Vegas.
Miles: 0 (0 km)

 

Zaterdag 9 augustus 2008

Weer: Visalia onbewolkt 35 graden.

Vandaag staat de langste campertocht op het programma. We waren in eerste instantie van plan om in 1 keer van Las Vegas naar Sequoia te rijden, maar de afgelopen dagen hebben we ingezien dat dit teveel van het goede is. Om zo efficiënt mogelijk met de tijd om te gaan, rijden we zonder ontbijt om half negen weg. 120 mijl later vinden we een geschikte plek om te gaan ontbijten. Even verderop stoppen we bij Calico Ghost Town. In dit stadje woonden vroeger ongeveer 1000 mensen die leefden van de daar aanwezige zilvermijnen. Toen deze mijnen leeg waren, verdwenen ook de mensen. Later is dit stadje in oude stijl gerestaureerd. Leuk dat we door een bezoek aan dit stadje ook de Amerikaanse westernsfeer kunnen proeven. Na een schietgevecht tussen een Sheriff en een vermeende boef, nemen we ook nog een kijkje in de mijnen zelf.

Na deze onderbreking kachelen we weer een flink aantal mijlen door. Om een uur of vier nemen we weer een pauze en slaapt de chauffeur een half uurtje. Helemaal fris maken we de laatste mijlen af. Om half zeven komen we uiteindelijk aan op een KOA camping in Visalia (ongeveer 50 mijl van Sequoia NP). Jesper helpt bij het eten koken en eet zowaar voor het eerst van zijn leven rijst. ‘s Avonds doen we nog een spelletje en gaan we op tijd naar bed.

Heiko

Camping: KOA Visalia / Fresno South, Visalia.
Miles: 368 (574 km)

 

 

 

Zondag 10 augustus 2008

Weer: onbewolkt, ongeveer 25 graden.

Rustig wakker geworden, gedoucht en zondags ontbeten (met eitje en sap), Vervolgens op pad voor het laatste stukje richting Sequoia NP. Het laatste stukje bleek echter véél langer te duren dan we gedacht hadden, want na de vlakke wegen langs sinaasappelboomgaarden moesten we een enorme klim maken van 300 meter naar ruim 1800 meter o.a. door Kings Canyon NP. Bij de entree van de camping (die middenin in Seqouia NP ligt) kregen we een uitgebreide instructie over hoe we ons moesten voorbereiden op beren en wilde katten. Dit was niet voor niets want de man achter Heiko kwam net melding maken van een beer die ergens op jaagde. We namen de instructies serieus (de kinderen vonden het allemaal reuze spannend) dus besloten we alles wat sterk rook in de daarvoor bestemde berenbox te stoppen; van het brood en de ingeblikte groenten tot de toiletartikelen. De kinderen zagen het eigenlijk ook niet zitten om buiten te lunchen, maar dat hebben we uiteindelijk toch gedaan. Hierna zijn we vertrokken richting shuttlebus.

Bij de tweede stop stapten we uit om naar de General Sherman Tree te lopen. We hadden eigenlijk verwacht dat het hele bos enkel uit grote bomen zou bestaan, maar de sequoia’s staan los of in groepjes tussen de naaldbomen. De General Sherman Tree is niet de hoogste sequoia, maar heeft wel het grootste volume van alle levende organismen op aarde. Hij is naar schatting 2500 jaar oud! Indrukwekkend om hier opeens naast te staan. De volgende busstop was bij het museum waar we wat konden leren over deze indrukwekkend grote bomen. Meest opvallende aan deze bomen is dat ze een brandwerend laagje hebben en dat ze juist baat hebben bij bosbranden (dan gaan de zaadjes open). Een kleine wandeling leidde vervolgens langs een open weide waar enorm veel van deze bomen stonden (Big Tree Trail). Een van de laatste shuttlebussen bracht ons na deze mooie wandeling terug naar de camping. We hebben hier een prachtig plekje: helemaal aan de buitenkant langs de bosrand.

Het koelde ‘s avonds al snel af zodat we ons toetje binnen moesten eten. Dit waren we niet meer gewend na de warme nachten van Las Vegas. Voordeel is wel dat de airco niet aan hoeft, zodat we in alle rust kunnen gaan slapen. Nou ja, rustig……we moeten natuurlijk wel waken voor de beren…!

Linda

Camping: Dorst Creek, Sequoia NP.
Miles: xx (xx km)

 

Maandag 11 augustus 2008

Weer: Sequoia NP: onbewolkt ongeveer 25 graden, Wawona: onbewolkt ongeveer 32 graden.

Gelukkig vannacht geen last gehad van wilde katten of beren…

Ik was in de veronderstelling dat we vandaag niet zo lang hoefden te reizen van Sequoia NP naar Yosemite NP, maar na de bestudering van de kaart bleken we toch nog 220 km te moeten rijden (zo’n 3 uur). Het was echter zulk lekker weer bij Sequoia NP en we genoten zo van ons plekje in het bos, dat we pas om 11.30uur wegreden. Heiko wordt al zeer behendig in het rijden over bochtige weggetjes; ik heb af en toe het idee dat ik in een achtbaan ben beland, dus moet ik hem af en toe afremmen. De kinderen slapen ondertussen gewoon door tijdens deze ritten of vermaken zich met de DS of een boekje.

Ook deze camping ligt in het National Park zelf. Er zijn geen voorzieningen zoals douches en stroom, maar het voordeel is wel dat je middenin de prachtige natuur zit. Wéér hebben we één van de mooiste plekken op de camping. Dit keer een grote plek direct aan de rivier op één van de weinige plekken waar je ook echt kunt zwemmen. De rivier is n.l. al aardig opgedroogd. Ook hier staan berenboxen, maar de instructies waren dit keer zo miniem dat we het idee hebben dat de beren op deze camping niet zo vaak te zien zijn. We hebben deze middag en avond de tijd genomen om lekker te relaxen. We zijn toch nog 2 dagen in Yosemite, dus kunnen we nu lekker lezen, zwemmen in de rivier, zonnen, slapen en na het eten nog een kampvuurtje maken. Genieten dus!

Linda

Camping: Wawona Campground, Wawona (Yosemite NP). 
Miles: 136 (220 km)

 

Dinsdag 12 augustus 2008

Weer: onbewolkt, 36 graden.

Na het hele ochtendritueel reden we met de camper naar Yosemite Valley. We parkeerden er en liepen in de richting van de fietsverhuur. We zochten een fiets uit en reden er mee weg. Het waren erg leuke fietsen en ik vond ze erg lekker rijden. Het waren zogenaamde ‘Lowriders’. Als eerste bezochten we Mirror Lake. Het meer is bekend om de weerspiegeling van de bergen in het water, maar het meer was half opgedroogd dus was er weinig van deze spiegeling te zien. Een eindje verderop stopten we bij een rivier om te lunchen. Daarna wilden we naar de watervallen (Upper en Lower Falls), maar toen we beneden stonden zagen we al dat deze ook opgedroogd waren. Dus reden we weer verder. Eenmaal weer aangekomen bij de fietsenverhuur brachten we de fiets terug en pakten de shuttlebus. We stopten bij een theater. Daar gingen we een film kijken over Yosemite, waardoor we ook een idee kregen hoe het park er in andere seizoenen uitziet.

Toen de film afgelopen was gingen we met de shuttlebus weer terug naar de parkeerplaats. Met de camper reden we naar een bijna opgedroogde waterval(Bridalveil Fall). De straal die naar beneden kwam was misschien maar net zo breed als papa. Daarna reden we in een tunnel de spiegel aan de linkerkant kapot. Een andere camper die van de andere kant kwam reed een stuk op onze weghelft. De spiegels waren tegen elkaar gekomen. Buiten de tunnel zijn we nog gestopt om te kijken wat die camper was gaan doen, maar de camper was niet meer te zien dus reden we verder. We stopten nog in Wawona om te bellen naar Road Bear, de camperverhuurder. Ze zeiden dat we tijdelijk maar een ander spiegeltje met ducktape op de gebroken spiegel moesten plakken. We konden helaas geen spiegel vinden, dus hebben we de overgebleven stukjes maar bij elkaar gehouden met plakband. We hebben nog even vies water geloost en schoon water bijgetankt. Daarna zijn we weer terug gereden naar de camping. We hebben lekker gegeten en een vuurtje gestookt. Er was voorspeld dat er vallende sterren kwamen, dus wij kijken. Helaas geen een gezien. Toen het vuur het niet meer deed gingen we binnen in de camper zitten. We hebben thee gezet en spelletjes gedaan. Tot slot gingen we lekker slapen.

Manouk

Camping: Wawona Campground, Wawona (Yosemite NP). 
Miles: 58 (93 km)

 

Woensdag 13 augustus 2008

Weer: onbewolkt, 34 graden.

“Gaan we al opstaan?” vraagt Jesper. Als blijkt dat het al half negen is komen we gelijk in actie. Snel de ‘waterheather’ aan (na 3 weken weten we eindelijk hoe het ding werkt), want ook hier in Yosemite geen douches, electriciteit, water en afvoer en al helemaal geen internet. Om een uur of half elf zijn we in Wawona. Eerst even bellen met Roadbear, om te kijken of ze al een oplossing hebben voor onze kapotte spiegel. Niet dus, ja zelf een spiegel regelen en vastzetten met ducktape. Dit doen we morgen wel. We pakken de shuttle naar Mariposa Grove in het zuiden van Yosemite. Ter plekke besluiten we om lui te zijn en en om in een veredeld treintje te stappen voor een audiotour. Een leuk hobbelig ritje door een mooi bos.

Grappig dat het lijkt of hier meer Sequoia bomen staan dan in Sequoia NP. Vele Sequoia’s hebben hun eigen bijzonderheid. Uiteindelijk blijft hun grootte en oudheid en manier van overleven en voortplanten het meest bijzondere. Als we stoppen bij een klein museum, staat daar in alle rust een klein hertje te grazen. Dat vinden wij natuurlijk erg leuk; en zo ook Jesper. Die moest alleen naar het verderop gelegen toilet en we hadden maar 10 minuten. Even later is Jesper al weer terug, maar wel helemaal smerig van het zand. Gevallen dus. Haastige spoed is zelden goed… Gelukkig verder bijna geen schade. Terug in het treintje komen we langs een (dode) Sequoia waar vroeger alle auto’s doorheen reden (Fallen Tunnel Tree). Het kunstmatig gemaakte gat heeft er uiteindelijk wel voor gezorgd dat deze boom omgevallen is. Niet dat hij dood was, maar doordat hij minder houvast had. Sequoia’s gaan alleen dood doordat ze omvallen.

Eigenlijk wilde we nog naar het uitzichtpunt Glacier Point. Maar de kinderen voelde niet zo voor een uur rijden heen en een uur rijden terug. Bovendien miste onze camper nog steeds een spiegel en moesten we een flink eind klimmen. We besloten terug te gaan naar de camping om daar met zijn allen lekker in de rivier te gaan zwemmen.

Heiko

Camping: Wawona Campground, Wawona (Yosemite NP). 
Miles: 4 (6 km)

 

Donderdag 14 augustus 2008

Weer: Yosemite: onbewolkt 34 graden, San Francisco: onbewolkt 30 graden.

Vanochtend realiseerden we ons dat het ons laatste ontbijtje in een National Park was. Gek eigenlijk dat ondanks dat we al 3 1/2 week onderweg zijn het gevoel hebben dat we net begonnen zijn. Als we dan bedenken wat we allemaal al gezien en gedaan hebben, dan lijkt het echter of we al veel langer onderweg zijn. Wel ondervinden we – waar we ook zijn – dat we tijd tekort hebben en dat we overal langer zouden willen blijven om alles goed te zien. Zo ook Yosemite. Ik kom hier graag nog eens terug om bijvoorbeeld Glacier Point te zien, maar dan wel in een seizoen wanneer ook de watervallen te zien zijn. Dat zou Yosemite nóg mooier maken.

De route naar San Francisco moest gewijzigd worden omdat we via Oakhurst moesten om onze spiegel te laten maken. Gelukkig hoefden we niet lang te zoeken naar de glaswinkel en hadden we binnen drie kwartier een nieuwe spiegel, zodat we veilig naar San Francisco konden rijden. De reis verliep voorspoedig en na een tussenstop bij de Mc Donalds (we voelen ons al echte Amerikanen) kwamen we om 16.30 uur op de camping aan. De temperatuur bleek hier veel hoger dan verwacht, maar Donna, de receptioniste, wist ons te vertellen dat het aan de overkant van het water (in Downtown San Francisco) zo’n 10 graden Celsius kouder is. Donna is trouwens de verpersoonlijking van het tolerante San Francisco: duidelijk een man in lichaamsbouw en stem, maar met vrouwenkleren, oorbellen en een pruik. De camping is een echte stadscamping: asfalt, geen groen en strakke rijtjes met campers, maar… lekker dicht bij de stad zodat we de camper 2 dagen kunnen laten staan (Heiko zag het al niet zo zitten om met de camper door te stad te moeten touren). We hebben de stoeltjes en de tafel gewoon lekker buiten gezet en hebben het voor onszelf gezellig gemaakt en lekker buiten gegeten. ‘s Avonds in ons huisje gewerkt aan de website (eindelijk weer internet!) omdat het buiten toch echt te koud werd.

Linda

Camping: Marin RV Park, San Francisco. 
Miles: 237 (381 km)

 

Vrijdag 15 augustus 2008

Weer: San Francisco: 21 graden onbewolkt.

SanFranciscoItalianStreet‘s Ochtends hebben we weer lekker uitgeslapen. Nadat we ons hebben klaargemaakt hebben voor de dag lopen we naar de Ferry (een soort veerboot).

Toen we vertrokken ging de boot al aardig snel. Het ging al helemaal hard toen we uit de baai waren! De boot ging zo hard als een speedboot. Daarom waren we maar binnen in de boot gegaan. Papa bleef buiten om alles op foto en film vast te leggen. 
Na een tijdje konden we de skyline zien van de stad. Veel eerder kon dat niet door de mist die voor de stad hing. 
Als we aan land zijn gekomen gaan we zoeken naar een busstop van de Hop on – Hop off bus. Het staat nergens duidelijk aangegeven waar dat moet zijn. Na een stuk lopen waren we in Chinatown. We zagen af en toe wat van de bussen voorbij komen, maar waar ze stopten was een raadsel. We vroegen het aan twee meisjes bij de bushalte. Een oud vrouwtje die wachtte op haar bus vond dat ik mooi lang haar had. Ze was er jaloers op! 
Na lange tijd vragen en zoeken stapten we bij een dubbeldekker in. We konden goed genieten van de mooie gebouwen van boven de bus af. Ook kwamen we langs de Lombard street, het slingerstraatje waar auto’s uren moeten wachten voordat ze de straat door kunnen. 
Toen we alles gezien hadden van de tour stapten we uit bij Pier 39. De pier heeft vele winkeltjes in zeesfeer. In een kleine haven bij de pier was een grote groep met zeeleeuwen te vinden. Het spel en het gebrul van de beesten trokken de aandacht van vele mensen. Dit was voor Jesper en mij nog het allerleukste van San Fransisco. Grappig ook om te zien hoe de beesten elkaar steeds van de vlotten afduwden. 
We hebben allemaal een ijsje gegeten, Jesper een belachelijk grote, en papa en ik een hotdog. 
Toen we alles op hadden gingen we terug met de Hop on – Hop off bus. Bij het wachten op de goede bus werd het al aardig fris. We stonden precies op de tochthoek van de straat. Na het lange wachten kwam eindelijk de bus. De mensen die uit de bus kwamen hadden kennelijk bovenin gezeten. “It was verry cold!” Door de eigenwijsheid van Jesper gingen we toch bovenin zitten. Het viel gelukkig mee hoe koud het was. 
We zijn ergens afgezet door de bus en liepen naar de Ferry Building. Daar namen we de boot weer terug. We waren allemaal verbrand doordat het veel zonniger was dan we gedacht hadden.

Aan land gekomen liepen we weer terug naar de camping. We hebben zoals beloofd aan Jesper kleine pizza’s gegeten. Nog even wat gedronken en dan naar bed, lekker slapen voor de dag van morgen!

Manouk

Camping: Marin RV Park, San Francisco. 
Miles: 0 (0 km)

 

Zaterdag 16 augustus 2008

Weer: San Francisco: 17 graden bewolkt.

Vandaag gingen we opnieuw San Francisco in. Er waren nog een heleboel bezienswaardigheden die we nog niet gezien hadden. We misten net de stadsbus van elf uur, maar een half uur later waren we echt op weg. Aangezien het bewolkt was, waren we al een beetje bang voor de zichtbaarheid van de Golden Gate brug. Onze angst bleek terecht, de brug zat nagenoeg geheel in de wolken (of laaghangende mist). We besloten niet bij de Golden Gate bridge uit te stappen en het eventueel in de middag nogmaals te proberen. Te voet klommen we de heuvels op naar Lombard street. In deze te steile straat zijn ooit 8 haarspeldbochten aangebracht, omdat de helling te steil (27 graden) was. Toeristen staan vaak een uur in de file om dit stukje straat door te mogen rijden. Zowel het uitzicht als het stukje weg zijn erg mooi.

Vanaf Lombardstreet moesten we een flink eind lopen richting de trolleybus (lijn 22). Al lopend hebben we flink wat leuke Victoriaanse huizen gezien. Met lijn 22 kwamen we uiteindelijk bij Alamo Square. Een leuk park met allemaal mooie huizen. 7 van de mooiste huizen hadden de skyline van San Francisco op de achtergrond. Helaas kwam deze niet helemaal uit de verf door de laaghangende bewolking. In het park hebben we nog even de boterhammen genuttigd en zijn weer met lijn 22 meegegaan; dit maal helemaal de andere kant op naar de haven. Een leuke omgeving, met uitzicht op de Golden Gate Bridge – maar helaas nog steeds in de mist.

Op loopafstand van de haven lag het Palace of Fine Arts. Een prachtig gebouw met een mooie omgeving. In een gedeelte van dit gebouw zit het Exploratorium. Vergelijkbaar met Nemo Amsterdam; kinderen kunnen hier zelf ontdekken hoe diverse wetenschappelijke zaken in elkaar steken. Erg leuk. Helaas sloot het al om vijf uur; we hadden er nog wel anderhalf uur door kunnen brengen. Geheel in stijl misten wij ook op de terugweg net de bus, dus moeten we een half uur in de (mist) kou wachten. Terug bij de camper scheen gewoon de zon en waren we al weer vlug opgewarmd.

Heiko

Camping: Marin RV Park, San Francisco. 
Miles: 0 (0 km)

 

Zondag 17 augustus 2008

Weer: bewolkt en af en toe zon, ongeveer 20 graden

Vanochtend toen we de gordijnen open deden zagen we dat het bijna volledig bewolkt was. Ook de temperatuur lag een stuk lager dan we de afgelopen weken gewend waren. Vandaag ontbeten we dan ook voor het eerst binnen. We hadden gehoopt dat we op de weg naar Santa Cruz de Golden Gate Bridge zonder mist zouden kunnen zien (en nog een mooie foto konden maken), maar toen we de brug naderden zagen we al dat z’n top nog steeds in de mist hing. Vrij snel nadat we San Francisco achter ons hadden gelaten was de mist verdwenen en kwam heel af en toe de zon te voorschijn. We zijn een paar keer gestopt om de kuststrook van dichterbij te bewonderen (vooral de hoge rotsen waar de golven kapot op slaan zijn prachtig) en om wat foto’s te maken. In Santa Cruz hebben we geprobeerd om boodschappen te doen, maar de winkel die we vonden bleek bij binnenkomst een soort Sligro te zijn. Hier zijn we dus maar snel weer uit gegaan. We zullen het moeten doen met de voorraad die we nog hebben totdat we een andere winkel tegenkomen. 

Om 14.00 uur waren we al op de plaats van bestemming: de KOA Camping vlak voorbij Santa Cruz. We hadden ergens gelezen dat de camping 1/2 mile (nog geen kilometer) van het strand af lag, dus dat moest wel te lopen zijn. Strandspullen gepakt, rugzakken op, slippers aan en lopen. Nog wel even geïnformeerd bij de receptie naar de route en de afstand. Hier kregen we te horen dat het ongeveer 1 mile lopen zou zijn. Het was waarschijnlijk toch wel iets verder, want pas na een half uur (en dat op slippers!) zagen we het strand. Hier lekker wat gelezen (Heiko en ik), Sudoku’s gemaakt (Manouk) en als een wilde door het zand gerend (Jesper). Het zwemmen lieten we voor wat het was, want het water was koud en de golven hoog.

Terug op de camping konden we nog net een half uurtje meepikken van de rodeo op de mechanische stier die achter onze camper stond. Het was vooral komisch om te zien dat de meesten er na een paar bewegingen van de stier afgegooid werden (leedvermaak). Wij waren niet zo dapper om zelf de ‘wilde stier’ te beklimmen. Onze barbecue had een mooie afsluiting van de dag moeten worden, maar.. het lukte wéér niet om de barbecue warm genoeg te krijgen. Dit keer hadden we niet het geduld om tot 10 uur ‘s avonds te wachten. Al na een kwartier waren we het zat en hebben we alles in de pan gegooid. Op deze manier toch nog lekker gegeten.

Linda

Camping: Santa Cruz / Monterey Bay KOA (Santa Cruz) 
Miles: 102 (164 km)

[/toggle]
[/toggles][/tab]
[tab title=”Week 5″][toggles class=”yourcustomclass”]
[toggle title=”Maandag 18 augustus 2008″]Weer: Zonnig; ongeveer 25 graden

Na het ochtendritueel wilden we wegrijden, toen ik een Amerikaan met een huilend meisje zag wenken naar een KOA-campingmedewerker. Het meisje reageerde niet echt op de Amerikanen, dus ben ik toch maar even naar hen toegelopen om te vragen of het meisje Engelstalig was. Ze verstonden haar moeilijk omdat ze zo huilde, maar sprak volgens hen wel Engels, want ze vroeg om haar “mammie”. “Ben je jouw moeder kwijt?” vroef ik haar. Daar reageerde ze wel op. De Amerikanen heb ik uitgelegd dat in het Nederlands en een heleboel andere talen. “mama” of “mammie” hetzelfde is. Na enige moeite hadden we haar naam begrepen en toen was haar moeder snel gevonden.

Nadat we op weg waren reden we al snel door de velden met aardbeien. De plukkers waren met name Latino’s. Zou dit komen doordat California vroeger onderdeel van Mexico was? Even later waren we bij het Monterey Bay Aquarium. Niet alleen groot, maar ook divers een mooi opgezet. Sommige aquaria leken wel kunst, zo mooi. We hebben allerlei zeedieren gezien; vissen, haaien, krabben, zeeotters, zeepaardjes, zeedraken, zeealen, een octupus enz. Grappig genoeg waren de kwallen nog het meest indrukwekkend. Schitterende kleuren en vormen kwamen voorbij. De zeeotters waren heel grappig. 

Na een echte Amerikaanse lunch (hotdog), ging de reis een paar uur later weer verder langs een mooi stuk van de 17 miles drive bij Monterey. Niet alleen een mooie omgeving met prachtige uitzichten, maar ook niet bepaald onaardige huizen kwamen voorbij. Waarschijnlijk is het een plek waar veel rijke Amerikanen wonen; naast enorme villa’s kwam ook de een na de andere golfbaan voorbij. Bij een stop zagen we ook nog allemaal zeehondjes op de rotsen liggen. Terug op de Highway One, maakten we nog een aantal stops om van de kustlijn te genieten. Hier tussen Monterey en San Simeon is de kustlijn op z’n mooist. Ruige, hoge kliffen en prachtige uitzichten. Vlak voordat we bij de camping waren, riep Linda “stop”, “kijk nog meer zeehondjes”, “deze zijn wel heel erg groot”. Snel de auto geparkeerd om te gaan kijken. Het bleken zeeolifanten. Zeker een stuk of twintig lagen op nog geen 5 meter afstand van ons vandaan! Verderop lagen er nog een paar. Toen we daar naartoe liepen, zagen we op een rots in zee nog zwarte Pelikanen. Vanaf hier was het nog maar een klein stukje naar de camping. Het was wel spannend of we hier terecht zouden kunnen. We hadden niet gereserveerd, maar gelukkig was er nog genoeg plaats. Als er geen plek meer was geweest hadden we 40 miles door moeten rijden terwijl het al 7 uur ‘s avonds was. Zoals altijd zijn de voorzieningen op State Parks minimaal, maar de ligging en het uitzicht waren weer geweldig.

Heiko

Camping: San Simeon Creek Campground 
Miles: 147 (229 km)

[/toggle]
[toggle title=”Dinsdag 19 augustus 2008″]Weer: Zonnig, ongeveer 25 graden

Vanochtend hadden we geen tijd voor een rustig, uitgebreid ontbijtje op onze mooie campingplek. We moesten n.l. om 9.50 uur bij Hearst Castle zijn voor een tour. We hadden nog geen 5 minuutjes de generator aan om ons brood te roosteren, toen de parkwacht al bij ons voor de camper stond. Bleek het ‘quit hours’ te zijn tot tien uur in de ochtend.

Bij Hearst Castle werden we vanuit het Visitor Centre in een volle bus omhoog gereden naar het kasteel dat W.R. Hearst in het begin van de vorige eeuw gebouwd heeft. Als je boven komt met de bus weet je gelijk waarom Hearst zijn droomkasteel hier heeft willen bouwen, het is n.l. een droomplek: uitzicht op de zee die in de diepte ligt en rondom heuvels. Aangezien er een enorm stuk grond in handen was van de familie Hearst (en nu van de staat) is er niets gebouwd, waardoor je zover je kunt kijken geen huizen ziet. Het gebouw (Casa Grande) en alles wat erom heen ligt (2 zwembaden, tennisbanen, gastenverblijven en zelfs een voormalige ZOO) ademt een heel bijzondere sfeer uit. Hearst heeft zich laten inspireren tijdens een reis door Europa, waardoor je veel mediterrane invloeden in het gebouw terugziet. Bovendien was hij gek op kunst en haalde hij de meest bizarre kunststukken naar San Simeon om te verwerken in zijn droomkasteel. Wij zelf vonden de ligging en de buitenkant van de gebouwen én de zwembaden erg mooi, maar de binnenkant van Casa Grande was ons iets te somber: het ademde een beetje de sfeer van een middeleeuws kasteel. Het verhaal over de bouw van het kasteel vonden we wel heel bijzonder. Hierover hebben we na de tour nog een film gezien van National Geographic. In de film waren ook opnames verwerkt die in de tijd van Hearst gemaakt waren en waarin hij zelf ook te zien was. Je kreeg hierdoor gelijk een beeld van hoe hij hier vroeger geleefd heeft.

Na de lunch moest er helaas weer een stuk gereden worden. Dit keer ging de route niet alleen vlak langs de kust, maar ook door het binnenland. Het was een mooie route, maar bij lange na niet zo spectaculair als de route van gisteren. De planning was om tot Santa Barbara door te rijden, maar met name Heiko wilde zo ver mogelijk doorrijden zodat we morgen niet al te lang in de camper hoefden te zitten. Het rijden ging prima, Manouk en Jesper vermaakten zich met het maken van muziekinstrumenten voor de knuffels, dus besloten we om vijf uur om door te rijden naar Malibu. Hier kwamen we om ongeveer half zeven aan. De plek die we toegewezen kregen was werkelijk de slechtste plek die we tot nu toe gehad hebben: nadat we de picknickbank op z’n kant hadden gezet paste de camper er nog maar net in. We konden hierdoor helaas niet meer buiten eten, maar we hadden nog wel (weliswaar alleen vanuit de deuropening) zicht op de zee en de heuvels. Achteraf bleek dat we in een plek gepropt waren voor een 22-feeter terwijl onze camper 25 feet is…niet zo netjes van de campingbeheerder. Aangezien we hier vrijdagavond weer staan (de dag voordat we de camper in moeten leveren) zullen we morgen een betere plek moeten reserveren.

Linda

Camping: Malibu RV resort, Malibu 
Miles: 218 (340 km)

 

Woensdag 20 augustus 2008

Weer: Onbewolkt; ongeveer 27 graden

Toen we wakker werden konden we direct bij de buren naar binnen kijken. Gelukkig gingen die na een tijdje al weg. We liepen naar het strand om daar lekker te gaan zitten. Bij de snelweg wilden we gaan oversteken, maar daar konden we geen optie voor vinden. We liepen weer terug naar de camping. Daar hebben we nog een nieuwe reservering gemaakt voor andere dagen. We reden weg naar de volgende camping.

Toen we er aankwamen hebben we daar de camper op zijn plaats gezet. Daarna liepen we naar de bushalte. Na een tijdje stapten we in de bus en reden richting Disneyland. 
In het park waren niet erg veel spectaculaire attracties, het was meer gebaseerd op kleine kinderen. Ik ben zelf ook niet zo gek op achtbanen, dus was ik wel tevreden zo. De eerste twee vond ik bij het wachten het een beetje spannend, maar toen ik erin zat vond ik het alleen maar leuk. De leukste attractie vond ik Space Mountain. Dat was een achtbaan in het donker met allemaal kleine lichtjes, maar toch kon je zien zien waar je was. En het ging echt heel erg hard! 
We zijn nog even gaan kijken naar de Electric Parade, een parade met allemaal lichtjes. En nog heel even naar het mooie vuurwerk. 
Met de bus zijn we weer terug gegaan naar de camping. Het was voor Jes en ik wel laat geworden vanavond!

Manouk

Camping: Anaheim RV Resort (Anaheim – Los Angeles) 
Miles: 60 (94 km)

 

Donderdag 21 augustus 2008

Weer: Onbewolkt; ongeveer 26 graden

Vandaag de 2e dag Disneyland. Omdat het gisteren een beetje laat was geworden voor Manouk en Jesper, zijn we pas om kwart voor elf met de bus naar Disney gegaan. Gisteren hadden we door hoe de ‘fastpasses’ werkten, dus vandaag hebben we geprobeerd om daar gebruik van te maken. Het idee er achter is dat je een populaire attractie kunt uitkiezen waar je niet te lang in de rij wilt staan. Met je entreekaartje kun je bij deze attractie ‘fastpasses’ uit een automaat halen. Op deze pas staat dan hoe laat je bij deze attractie terecht kunt zonder lang in de rij te hoeven staan. We hebben hier helaas maar 3 keer gebruik van kunnen maken, doordat de Splashmountain zó populair was dat we daar pas aan het eind van de middag in konden.

Hoogtepunt van vandaag was toch wel ‘Indiana Jones’. Hier ging je met 12 man in een soort oude jeep door de jungle waarbij je van alles tegen kwam uit de films. De auto ging zo nu en dan behoorlijk hard, bonkte op en neer of dreigde zelfs uit de bocht te vliegen. Aan het eind storte je zelfs een soort gat in. Hééél gaaf. Gelukkig vond Manouk het niet te eng. Wat Manouk wél eng vond was de Splashmountain. Hierin ging je in een boomstam door een rivier, waarbij je aan het eind een vrije val maakte. Deze attractie hebben Jes, Heiko en ik dan ook met z’n drieën gedaan. Manouk bleef liever op ons wachten. 
Aan het eind van de dag hebben we een uur in de rij gestaan voor Nemo, een soort onderwaterschip. Helaas was dit de enige attractie die een beetje tegen viel; wel knap gemaakt, maar volgens de kinderen een beetje saai. In de wachtrij hebben we nog wel staan kletsen met een Nederlands meisje dat de afgelopen acht weken leidster was geweest bij een zomerkamp voor meisjes van zeer rijke en vaak ook beroemde mensen. Ze mocht geen namen noemen van deze mensen, maar ze vertelde heel enthousiast over het kamp en ze zei tegen Manouk en Jesper dat ze dit zeker ook moesten doen als ze de kans kregen…

Ongemerkt wordt zo’n dag toch ook weer laat. Om negen uur gingen we pas koken in de camper en om half 10 konden we (onder het genot van het Disney-vuurwerk) lekker eten.

Linda

Camping: Anaheim RV Resort (Anaheim – Los Angeles) 
Miles: 0 (0 km)

Vrijdag 22 augustus 2008

Weer: Onbewolkt; ongeveer 27 graden

Vandaag hadden we eigenlijk echt vroeg in Disneyland willen zijn. Echter het California Adventure park ging pas om 10:00 open. Na wat zoeken naar een geschikte parkeerplaats voor onze RV (niet alles in Amerika staat duidelijk aangegeven), konden we het park op gaan. We hadden geleerd van de vorige dagen, dus haalde we zo snel mogelijk een fast pass, zodat we later niet lang in de rij hoefde te staan. Onderweg naar de achtbaan (California Screamin’) besloten we eerst de “Grizzley River Run” in te gaan, omdat het daar heel rustig was. Met een veredelde autoband ga je dan een wildstromende rivier af. Erg leuk, maar wel nat. 5 uur later waren we nog niet helemaal droog. Daarna de California Screamin’ in. Manouk sloeg even over. Normaal word je omhooggetakeld, dus daar zaten we ook op te wachten. Toen bleek dat we als een raket afgeschoten werden. Supersnel, supercool. De rest van de baan ging ook in supersnelle vaart, ook de looping. Uiteindelijk zijn we nog twee keer hierin geweest. 

In “Soarin’ over California” zaten we in een “hang glider”, die hing in een halfrond filmdoek. Hierdoor was het net of je zelf in een soort vliegtuig of helicopter zat. Dit op zich was al super mooi, maar de film ging over allerlei bezienswaardigheden in California. Het leuke was dus dat we ze bijna allemaal herkende, omdat we er geweest waren. Daarna was de “Twilight zone Tower of Terror” aan de beurt. Een nagebouwd hotel, waarin de lift op hol slaat. Was echt spectaculair; Linda gaat er nooit meer in. Voor “Toy Story Mania!” moesten we erg lang wachten, maar dit was zeer de moeite waard. Zelf vond ik dit nog de leukste attractie. In een karretje met een speelgoed “pistool” werd je telkens naar een ander 3D scherm gereden. Iedere keer moest je zoveel mogelijk punten scoren door op allerlei dingen te schieten en te gooien. Als je bijvoorbeeld een ballon kapot schoot, voelde je ook lucht in je gezicht blazen. Jesper had uiteraard weer de hoogste score.

Om drie uur gingen we het park af, en onderweg naar de laatste camping. Heerlijk gegeten en daarna opruimen en inpakken.

Heiko

Camping: Malibu RV resort, Malibu 
Miles: 60 (94 km)

 

Zaterdag 23 augustus 2008

Weer: Onbewolkt; ongeveer 28 graden

Vandaag gingen we onze camper inleveren. Om half 11 moesten we bij de camperverhuurder zijn. We moesten dus flink haasten met inpakken en opruimen. Terwijl mama aan het stressen was, maakte papa foto’s van een kolobri. 

Voordat we er waren hebben we nog even getankt. Bij de camperverhuurder was het onwijs druk. Logisch, want zaterdag is echt zo’n dag om je camper in te leveren. We hebben op de weg moeten wachten tot dat er plek was om het terrein op te gaan. 
De schadeprijs viel onwijs mee. Omdat we er een nieuwe spiegel hebben laten inzetten en een nieuwe pan hebben gekocht werd er wat van de prijs afgetrokken.

Uiteindelijk gingen we weg met de shuttlebus. In de bus zaten ook Nederlanders. Zij hadden ongeveer dezelfde reis gemaakt als wij, maar dan omgekeerd en in 3 weken. 
De shuttlebus bracht ons naar Alamo, de auto verhuurder. We huurden er een auto. Dat was wel lang geleden, in een auto zitten! 
We reden ermee richting de kust van LA. We keken wat rond voor een hotel, want we hadden nog niets gereserveerd. We vonden een leuk hotelletje met uitzicht op de zee. Helaas was er nog maar een kamer met een kingsize bed erin. De man bij de office gaf ons een kaartje met daarop allemaal hotellen aan de kust. 
Motel gevonden. Geen plaats. Weer een leuk hotel gevonden, daar was het wel gelukt om een kamer te krijgen. Het heette “Hotel California”. We hadden nog gevraagd of dit hotel van het bekende nummer Hotel California was, omdat er mensen buiten foto’s aan het maken waren van het hotel. Helaas niet. 
De kamer zag er erg leuk uit. Het was afgemaakt met een tv en een kleine koelkast.

Na dat we alle tassen uit de auto hadden geladen liepen we naar het strand. Geweldig, zo lekker dichtbij! Het strand heette Muscle beach. Er stonden allemaal gymnastiek toestellen, waar mensen hun spieren aan het trainen waren. 
Om half zes liepen we weer terug naar het hotel. Jesper heeft even lekker een bad genomen. Daarna zijn we naar een Caribisch eettentje gegaan. Dit hadden we gezien en geroken toen we op zoek waren naar een hotel. Het eten was net zo lekker als dat het rook. Echt super!

Manouk

Hotel: Hotel California 
Miles: 26 MILES (41 km)