Kenia / Tanzania / Zanzibar 2011

Route: Kenia / Tanzania / Zanzibar

Dag Route Zuidereiland
13 juli 2011 Amsterdam – Nairobi
14 juli 2011 Mount Kenia
15 juli 2011 Samburu park
16 juli 2011 Samburu park
17 juli 2011 Thomson Falls
18 juli 2011 Nakuru park
19 juli 2011 Kerio Valley
20 juli 2011 Kerio Valley
21 juli 2011 Mago
22 juli 2011 Victoria meer
23 juli 2011 Victoria meer
24 juli 2011 Serengeti park
25 juli 2011 Serengeti park
26 juli 2011 Ngorongoro reservaat
27 juli 2011 Ngorongoro krater of Karatu
28 juli 2011 Mto Wa Mbu – Arusha
29 juli 2011 Voet van de Kilimanjaro
30 juli 2011 Voet van de Kilimanjaro
31 juli 2011 Vlucht naar Zanzibar
1 augustus 2011 Zanzibar (Stonetown)
2 augustus 2011 Zanzibar (Stonetown)
3 augustus 2011 Terugvlucht naar Amsterdam
4 augustus 2011 Terugvlucht naar Amsterdam

 

Woensdag 13 juli 2011: Vlucht Amsterdam – Nairobi

Vandaag moesten we vroeg uit de veren om ruim op tijd te zijn op het vliegveld om in te checken en de bagage af te leveren. We hadden expres Jespers gitaar niet meegenomen omdat het onduidelijk was of deze wel mee het vliegtuig in mocht als handbagage. Echter vertelde de dame bij de check-in dat hij wel mee mocht met een softcase, maar niet met een hardcase. Dus toen belde we opa Rob op om hem toch nog te komen brengen. Niet meer dan een uur later kwam opa als een trouwe hond met de gitaar. De vlucht verliep voorspoedig, behalve dat ik erg last had van mijn stuitje. Maar met een kussentje op een bepaalde manier onder mijn billen was het redelijk te doen.

Eenmaal aangekomen op het vliegveld in Nairobi treffen we een enorme mensenmassa in rijen voor de visa counters en paspoortcontroles en het gaat niet bepaald snel. Welkom in Kenia! Ze doen het hier lekker rustig aan. Nee hoor, helemaal niet erg dat al die mensen zo lang moeten wachten. Na zeker twee uur kunnen we dan eindelijk onze bagage afhalen. Als we daar komen zien we dat Miko, onze reisleider, dit al voor ons heeft gedaan. Niet veel later ontmoeten we onze groep, een echte meidengroep van maar liefst twintig mensen waarvan maar drie jongens. Niet erg leuk voor Jesper, maar ik geloof wel dat die zich gaat redden.

De truck waar we de komende drie weken in gaan reizen is enorm! Niet heel lang, maar vooral hoog en breed. Echt een bakbeest. En hij hobbelt heel erg, dat blijkt in het half uur waarin we naar het hotel rijden. Ondanks het al helemaal donker is, kan ik met mijn bril op best aardig wat van de omgeving zien. Miko vertelt over grote witte vogels die bepaald geen lieverdjes zijn. Ze zitten vaak met heel veel tegelijkertijd in een boom. Niet veel later tref ik vlak achter elkaar twee bomen, vol met grote witte vogels. Volgens mij waren het niet die vogels waar Miko het over had, maar ondanks dat vind ik het toch een prachtig gezicht.

Als we bij het hotel zijn drinken we met z’n allen even wat in het restaurant. Ondertussen scant het personeel alle paspoorten en typt alle namen over, om vervolgens voor ons kamers te regelen. Iedereen stelt zichzelf even aan de groep voor en Miko houdt een praatje over wat zoal handig is om te weten voor de komende weken. Als wij en het personeel klaar zijn krijgen we de sleutels van de kamers. Maar voordat we die krijgen moeten we, ja alwéér, formulieren invullen met onze personalia. Ik slaap samen met mama op een kamer en papa en Jesper delen hun kamer. Maar als we de deur openen blijkt dat het personeel het niet helemaal goed heeft gedaan. Dit is geen hotelkamer, maar een heel appartement met maar liefst een woonkamer, keuken, badkamer en twee slaapkamers! Ook horen we dat een aantal geen kamer hebben en een paar kinderen bij de reisleider is geplaatst. Na het een en ander geregeld te hebben kunnen we dan eindelijk om half één naar bed, terwijl we rond half 8 zijn geland. Het belooft een korte nacht te worden, want de wekker gaat morgen om kwart voor zes. Maar ach, niet te veel zeuren, we zijn nu dan eindelijk in Kenia. Laat de reis maar beginnen!

Manouk

Donderdag 14 juli 2011: Mount Kenya

Vanochtend gaat de wekker voor het eerst heel vroeg. Ondanks de nacht erg kort was had ik erg lekker geslapen. Na het ontbijten en inpakken kunnen we de bus in. Terwijl we door Nairobi rijden, snappen we waarom het drie uur duurt voordat we bij onze volgende bestemming zijn. De wegen staan vol met auto’s, taxibusjes en vrachtwagens. Ali, onze chauffeur moet zijn best doen om onze grote truck door de drukte te persen. Na driekwartier zijn we dan eindelijk het drukste gedeelte van de stad uit. De wegen worden niet alleen voor auto’s gebruikt. Ook fietsers, brommers en voetgangers gaan over de weg met snel rijdende auto’s, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Langs de wegen zijn ook heel veel mensen die ons zien en ons enthousiast toezwaaien. Kennelijk zien ze bijna nooit blanke mensen, vooral meisjes zoals ik met lange blonde haren. Wat een warm welkom! De wegen zijn wel verschrikkelijk slecht. Overal zitten drempels, hobbels en gaten die Ali moet ontwijken. Dit lukt door de drukte echter niet altijd en dit gaat gepaard met veel geschud. Zo te zien wordt er wel een nieuwe weg aangelegd, waar Miko ook over heeft verteld. Helaas is deze nog niet klaar.

Ik ben dan ook heel erg blij als we dan eindelijk bij onze campsite aankomen. We worden verwelkomd door de bavianen die ons erg in de gaten houden. Daarom is het verstandig om geen eten uit de tassen de pakken en om de tassen te bewaken. Iemand van onze bemanning laat zien hoe we een tent moeten opzetten. Als we dit zelf mogen doen gaat Justin ons eten klaarmaken. Het valt mee hoe moeilijk het is om de tenten op te zetten, toch gaat dit met enig geruzie en gevloek. Maar dan staat hij eindelijk en kunnen we gaan eten! Voordat we mogen eten moeten we eerst onze handen wassen. Dit gaat in drie stappen: eerst handen zepen om het ergste vuil van de handen af te halen, daarna ga je met je handen door de dettol en ten slotte spoel je de dettol en de zeep met gewoon water eraf. Justin kan duidlijk goed koken, want het eten is erg lekker! Erg veel verschilt het niet van de Nederlandse lunch: boterhammen. Het meeste beleg heeft Justin zelf gemaakt, maar er staat ook een pot pindakaas. Lekker! Pindakaas hoef ik dus niet te missen.

Na het eten gaat het ene deel van de groep paardrijden (alle kinderen behalve ik, Jesper en Yves) en het andere deel (wij met alle ouders) gaat een wandeling maken. De wandeling gaat richting het uitzichtpunt op de Mount Kenya. Tussendoor stoppen we even en geeft de gids ons wat toelichting op wat er te zien valt. Het uitzicht op de Mount Kenya is prachtig! Daarna lopen we weer terug naar de camping. Deze wandeling duurde ongeveer anderhalf uur. Op de campsite hebben we even lekker de tijd voor onszelf. Het avondeten is weer erg lekker. Petje af, Justin! ‘s Avonds moet ik wel even wennen aan de kou. Met een t-shirt, twee vesten en een sjaal sta ik nog te rillen met een beker thee in mijn hand.

Maar daar komt snel verandering in, want in de buurt is er een feest! Eerst mogen we allemaal plaats nemen op de banken langs de kant in de kamer/zaal en wordt er voor ons gedanst en worden er nog een paar andere acts voor ons uitgevoerd. Maar halverwege worden ook wij erbij betrokken. Een gorilla trekt o.a. mij uit het publiek en gaat met mij dansen. Voor deze keer schaam ik me niet en doe lekker met hem mee. Zo langzamerhand wordt het steeds leuker, steeds meer mensen doen er mee tot iedereen op de dansvloer staat. De sfeer is echt helemaal geweldig en de muziek ook! Met een voldaan gevoel kruip ik voor het eerst mijn tentje in. Dit was toch wel echt het hoogtepunt van de dag!

Manouk

 

Vrijdag 15 juli 2011: Samburu reservaat

Ook vandaag weer vroeg op pad, omdat we vertrekken naar Samburu National Park en omdat we nog tijd willen hebben voor een middagprogramma. Al vrij snel stoppen we onderweg bij de evenaar. We krijgen te zien dat 20 meter ten Noorden van de evenaar, het water met de klok mee draait als het wegloopt, en ten zuiden de andere kant op. Op de evenaar zelf loopt het water gewoon recht naar beneden, zonder te draaien. Uiteraard hebben de Kenianen allerlei gift shops op deze plek gezet, en worden we al bij aankomst begroet. Ik heb er gelijk een grote vriend bij en ook wil hij handen schudden met vrouw en kinderen. Deze band werkt, want na het gebed en zegening van de zeer lokale priester in glimmend pak, worden we vervolgens zijn shop in gedirigeerd. We ontkomen er niet aan om ook wat te kopen, dus verlaten we na enig afdingen de tent met twee kettinkjes voor de kinderen en een buffel voor Jesper en een Olifant voor Manouk.

De wegen zijn redelijk begaanbaar, en het gebied word steeds kaler en dorder. We kopen onderweg nog even wat houtskool om ’s avonds op te koken. Uiteindelijk gaan we de ‘snelweg’ af om op zoek te gaan naar één van de 10 Samburu dorpjes. We onderhandelen met Maria, de contactpersoon van het dorp en worden vervolgens met een lied van de vrouwen verwelkomt. Nadat we hebben kunnen zien hoe je vuur maakt en het ook zelf hebben gemaakt (Jesper), volgen nieuwe zang en dans van de vrouwen en mannen, waar we ook zelf in betrokken worden. We krijgen uitleg hoe ze leven en mogen ook in één van de huizen kijken. Zeer bijzonder hoe mensen in zo’n onherbergzaam gebied met zo weinig kunnen leven. Voordat we weggaan, toch nog even twee armbandjes gekocht. Zijn we gelijk klaar met de souvenirs.


Kok Justine en chauffeur Ali hebben inmiddels voor een heerlijke lunch gezorgd. Naar het lijkt de oudste bewoonster van het dorp is ook onze kant op gelopen. Ze lijkt niet meer helemaal bij de tijd. Na grondige bestudering van de voorkant van onze truck, gaat ze er tegenaan zitten in de schaduw. De lunch is weer heerlijk en na afwas en droog wapperen (de Samburu kindjes doen ons vrolijk na) vertrekken we weer richting het Samburu park.

Hier starten we onze eerste game drive. In het begin zijn we al enthousiast van de kleine Dik Dik, de impala’s, wrattenzwijnen, zebra’s en ga zo maar door. Maar zodra de eerste krokodil en in de verte ook een olifant wordt gespot zijn we niet meer te houden. In de verte zien we een kudde vrouwtjes olifanten met kinderen en rijden derhalve die kant op. We kunnen er bij komen op ongeveer 50 meter afstand. Opeens begint de kudde zich onze kant op te bewegen.
De olifanten passeren ons op ongeveer 5 meter afstand aan de achterkant van onze safari truck. Een schitterend en indrukwekkend gezicht. Even verderop weer geluk; een eenzame mannetjes olifant passeert onze truck vlak voor ons. Langzaamaan rijden we richting onze kampeerplek. Opeens zien we een stuk of 4 giraffen; ook die krijgen we weer van dichtbij te zien. Het schijnt niet normaal te zijn dat je het wild zo makkelijk te zien krijgt; we voelen ons zeer bevoorrecht.

De kampeerplek ligt midden in het natuurgebied op een schitterende plek. Direct aan de rivier en met uitzicht op de bergen. Als we onze tenten opzetten lopen er direct een paar osachtige beesten op ons terrein en de bavianen laten niet lang op zich wachten. De tenten worden nog even vastgezet met een paar haringen, want het waait flink. Na weer een heerlijke maaltijd en een kampvuur, duiken we een uur of 10 ons bed in.

Heiko

 

Zaterdag 16 juli 2011: Samburu reservaat

Als we opstaan is het nog donker, maar zodra het tijd is voor het ontbijt komt langzaam de zon op. Mooi gezicht met de rivier op de voorgrond en de bergen op de achtergrond. We gaan op pad voor onze tweede game drive. We zien een parelhoen soort die alleen in het Samburu park voorkomt. Dat geldt overigens ook voor het type giraffe dat hier voorkomt. De kleine dikdikjes die we overal zien, laten zich eindelijk goed fotograferen. Ook zien we een mooie vogel (Yellow Billed Horn Bill). De zebra met smalle streep komt ook alleen in dit gebied voor. Na de eerste Spiesbokken, zien we eindelijk de eerste leeuw. Meestal liggen ze ergens te luieren in de zon, maar deze leeuw loopt over het pad langs de rivier, waar onze safari truck ook overheen rijdt. Even verderop zien we zelfs de tweede leeuw. Weer van dichtbij zichtbaar.

De leeuwen lopen de andere kant op dan wij rijden, dus gaan we weer verder. Op een boomstronk zit een adelaar. Ondanks dat hij van dichtbij te zien is, weet Ali niet welk type het precies is; sommigen lijken erg op elkaar. Ook staat in dezelfde buurt een boom met allemaal gieren. Volgens Ali een duidelijk signaal dat er in de buurt net een ‘kill’ heeft plaatsgevonden.

We vervolgen het pad langs de rivier, en vinden twee jonge mannetjes leeuwen. de één lijkt nog wat bloed aan zijn bek te hebben. De andere loopt rond en is aan het graven; blijkt vanwege een sanitaire stop. We komen ook nog een hele kudde olifanten tegen, die lekker aan het badderen en drinken is in de rivier.

Tijdens de lunch blijken de Bavianen nogal brutaal. Een van hen klimt zelf op de wastafel van ons sanitair. Draait de kraan open en neemt snel iets te drinken. Michael jaagt hem weg met een katapult. Op zich wel zielig, maar als je deze beesten hun gang laat gaan, is de camping binnen de kortste keren niet meer veilig.

Na de lunch lopen we richting een mooie lodge, waar we mogen zwemmen. Eerst lekker onder de douche, want dat was op onze camping niet echt mogelijk. We genieten van een lekkere vruchtencocktail; velen van ons gebruiken de stopcontacten om de batterijen weer op te laden.

Na een uurtje of twee ontspanning staat de truck klaar voor de middag game drive. Aangezien we de Olifant en de Leeuw al hebben gezien, en de Buffel en de Neushoorn niet in dit park voorkomen, gaan we (voor de big 5) op zoek naar het luipaard. We zoeken in een wat onherbergzaam gebied. Veel dieren komen we niet tegen.

Het enige teken van het luipaard, is het karkas in een boom; vermoedelijk van een Impala. Aan het einde van de gamedrive, ziet Linda nog een glimp van een katachtige (Chivetkat?). Maar als we wat rondrijden in de buurt, kunnen we het dier niet meer vinden. Het enige mooie wat we verder zien is de mooie omgeving en een groep Impala’s.

Na het avondeten, komen 3 Samburu’s bij ons op bezoek. Bij het kampvuur vertellen zij over hun cultuur en kunnen we uiteraard vragen stellen. Het leven van een Samburu is zeer primitief, met traditionele rolverdeling. De vrouw zorgt thuis voor de kinderen, de was en het eten. De man doorloopt diverse fases. Na kind (tot 15) wordt hij krijger. Nu er geen oorlogen meer zijn met andere stammen zorgt deze voor het vee. Zodra de ‘groep van wijze ouderen’ vind dat het tijd is om te trouwen, gaat de krijger naar de volgende levensfase. Een vrouw trouwt tussen de 15 en de 19 jaar. Een krijger rond zijn dertigste. Hij moet dan wel 10 koeien betalen aan de ouders van de bruid. Een koe is evenveel als 12 geiten. Een man mag meerdere vrouwen trouwen (gemiddeld 4 a 5). Hij zet ‘s ochtends zijn speer neer bij het huis van de vrouw waar hij die nacht slaapt. Samburu’s leven van melk, bloed en vlees.

De Samburu’s stellen ook ons vragen. Bijvoorbeeld hoe dat zit met trouwen. Als krijger Dixon hoort dat hij geen koeien hoeft te betalen, wil hij gelijk naar Nederland. Maar toen we vertelde dat ook twee mannen of twee vrouwen kunnen trouwen, zag je de twijfel toeslaan. Het was leuk om te zien dat ook de kinderen (vooral Jesper) vragen stelde. Maria vroeg aan het einde van de sessie hoe hij heette, hoe je dat spelde, hoe oud hij was en wie zijn vader en moeder waren. Als we 10 koeien konden betalen, mocht Jesper trouwen met haar oudste dochter, ze vond hem wel slim.

Heiko

 

 

 

Zondag 17 juli 2011: (Onderweg naar) Thomson Falls

Kwart voor zes de wekker; zowaar een kwartier later dan gisteren. De tenten worden opgeruimd en onder onze tent verschijnt een hele termietenkolonie. Als we hier een hele week hadden gestaan was de tent waarschijnlijk al vanzelf weggeweest.
We rijden weg uit van de kampeerplek door Samburu park. De Samburu’s die gisterenavond op bezoek waren en de nacht in de buurt hebben geslapen, rijden met ons mee, teruf naar hun dorp. Zouden ze geluk brengen. Krijgen we een luipaard te zien? Een paar honderd meter buiten de kampeerplaats wordt er geroepen ‘Hyena’s’. Dat blijken het niet te zijn; het zijn 5 Hunting dogs. Zowel onze reisleider Miko als Chauffeur Ali die al 13 jaar met groepen op safari gaat, heeft deze dieren nog nooit gezien in het wild. Ze schijnen vooral voor te komen in Tanzania, dus dat wij ze zien in Kenia is helemaal uniek. Foto’s maken is lastig. Ze zijn op jacht en snel weer verdwenen. Uiteindelijk zijn er door verschillende mensen toch nog 3 aardige foto’s genomen van dit bijzondere moment.

We rijden verder en komen al snel weer een leeuwin tegen; ze loopt ons op een paar meter voorbij. Een paar minuten later zien we een groep olifanten. Ali wil om een in de weg staande auto sturen om naar de olifanten te kunnen gaan. Opeens draaien we weer terug het pad op. Er liggen 3 leeuwen dicht op elkaar, heerlijk van het zonnetje te genieten. De olifanten hebben keurig op ons gewacht. Ongestoord staan ze acacia struiken te verorberen en schijnbaar geen enkele last van de scherpe stekels die eraan zitten. Een olifant eet ongeveer 150 kilo en drinkt 200 liter per dag. Wat er in gaat, komt er ook weer uit. Het lijkt wel of de sluizen opengaan; een straal van minstens 20 cm doorsnee spuit uit de olifant.

We moeten door, want we hebben een lange reis voor de boeg. Nog snel even een foto vaneen struisvogel, met op de achtergrond een giraffe. Als we het park uit zijn, zien webij het paseren vban de brug nog een grpop kamelen; deze worden steeds vaker gebruikt dan ezels omdat ze beter tegen de droogte kunnen. Onze Samburus Maria, Jozef en Dixon veel geluk gebrascht. Nadat we hun bij hun doorp hebben afgezet, nemen we afscheid en rijden weer verder. Onderweg stoppen we nog even om een boodschap te doen en wat lekkers te kopen; niet geheel toevallig op een plek waar we al eerder bestormd werden door fanatieke souvenir verkopers. Jesper ziet daar zijn ‘vriend’ van de vorige keer, die hem een beschilderde steen wilde verkopen. Met de woorden ‘Next time I will be here, I will make your day’ kwam hij toen van hem af. Belofte maakt schuld; voor 500 Keniaanse Schilling is hij eigenaar van de steen (4 euro). Even verderop lunchen we op de plek waar de we eerste nacht hebben overnacht.

Tijdens de lunch halen we alvast de wandelschoenen te voorschijn, want we zijn wat laat en willen nog naar de Thomson Falls. De reis gaat over een weg van zeer matig kwaliteit; maar is sneller en korter dan de goede weg. Ali rijdt flink door, maar houdt goed rekening met de ergste kuilen. 3 uur na de lunch zijn we op plaats van bestemming, waar een verouderde maar sfeervolle lodge op ons wacht. Snel gooien we de bagage in de kamer, en dalen een super stijl pad af, om naar de voet van de Thomson Falls te gaan. Onderweg komen we nog wat Kenianen tegen die gewoon op hun zondagse schoenen het glibberige pad afkomen, terwijl wij al moeite hebben op onze bergschoenen. Eenmaal beneden zien we een behoorlijke hoeveelheid water dat 74 meter naar beneden stort. Indrukwekkend! Het pad naar boven is een flinke klim. Nauwelijks bekomen worden we weer besprongen door de altijd vriendelijk blijvende verkopers.
Met ‘May be tomorrow; our dinner is waiting’ zijn we ze weer kwijt.
Het BBQ buffet smaakt iets te goed. Bij de openhaard nog een afzakkertje en een poging om te connecten aan (eindelijk) Internet. Helaas… niet gelukt, dus ook ditmaal geen verhalen voor het thuisfront. Tijd om te gaan slapen. Morgen om half acht vertrekt de bus. Nadat we net in de kamer zijn valt het licht uit. Gelukkig is dit snel weer in orde, want de stroom is nodig om alle batterijen weer op te laden. Helaas kom ik er achter dat ik de opladervan mijn videocamera kwijt ben. Dat wordt dus behelpen… Gelukkig kunnen we ook filmen met het kleine fototoestel.

Heiko

 

Maandag 18 juli 2011: Lake Nakuru Nationaal Park

We vertrekken weer vroeg richting Lake Nakuru Nationaal Park. Onderweg nog een lange stop in Nakuru om boodschappen te doen. Zelf kopen we wat kaarten, pinnen geld, lunchen we in een restaurantje en hebben we EINDELIJK Internet in een Internet Café. Eenmaal aangekomen in het Nakuru park, moet er eerst weer het nodige papierwerk worden gedaan voordat we naar binnen mogen.

We zetten eerst de tenten op, want het is nog iets te vroeg (warm) voor de game drive. Als de tenten staan, gaan we op pad. Het is een schitterend mooi en groen park! We beginnen bij het meer, waar 10 duizenden pelikanen en roze flamengo’s zijn. Een prachtig gezicht; de zon laat zich helaas maar af en toe zien om het plaatje perfect te maken. Maar gelukkig toch een paar mooie foto’s gemaakt.


Als we verder gaan, zien we dat er heel er veel dieren te zien zijn. Waterbokken, Jakhalzen, maar ook nog een heleboel bekendere dieren. In de verte zien we de eerste kudde buffels; niet lang daarna ook een kudde buffels van dichtbij; zeer imposant. Als we even later doorrijden spot Linda in de verte 3 zwarte neushoorns. Alweer zeer bijzonder, want deze dieren zijn zeldzaam en bovendien moeilijk te vinden omdat ze tussen het groen leven. Ook de witte neushoorn wordt gevonden, alleen wel iedere keer slecht zichtbaar.

Voldaan rijden we terug richting onze kampeerplek. Opeens doemen er zwarte wolken op en begint het ook te onweren. Aangezien we dit niet aan hadden zien komen, vrezen we het ergste, omdat de tenten nog openstaan. Gelukkig blijkt bij thuiskomst dat kok Justin en hulp Michael alles netjes hebben afgesloten. Alle tenten van binnen droog. Die jongens zijn echt geweldig. De Djoser groep naast ons heeft minder geluk… Ze hadden hun tenten op slot gedaan, maar niet de buitentent dicht. Op de een of andere manier moest dat van binnen uit. Heel veel mensen hadden drijfnatte slaapzakken, matrassen en tassen. Ze hebben alles in de truck gegooid en zijn ergens anders gaan slapen. Onder een klein afdakje is Justine met helpers weer een heerlijke maaltijd klaar aan het maken. We eten in de truck. Afwassen hoeft niet; doen ze morgenochtend wel. Vervolgens lekker kletsen en spelletjes doen, onder begeleiding van gitaarmuziek van Jesper. Vannacht mogen we de tent niet uit i.v.m. de loslopende wilde dieren. Dat wordt plassen in de fles.

Heiko

Dinsdag 19 juli 2011: Kerio Vallei

We staan weer vroeg op voor een gamedrive. Maar ach, wat is vroeg. Iedere ochtend rond half zes a zes uur went vanzelf. En aangezien we er iedere avond rond 10 uur in liggen valt het allemaal wel mee. Maar voordat we weg kunnen moet wel eerst onze safari truck starten. En dat is een probleem, want door ons feestje in de truck van gisterenavond, is de accu leeg. Gelukkig heeft ons voertuig reserve accu’s, dus het is een kwestie van wat draden omleggen. Ik twijfel of het goed komt, want behalve vonken, zie ik ook wat kleine blauwe vlammetjes op de accu. Het valt mee, binnen een kwartier is het gefikst en kunnen we aan de game drive beginnen. We zien weer een heleboel dieren, waaronder struisvogels en een groep van 5 en een van 3 leeuwen. Eindelijk zien we ook witte neushoorns van dichtbij.


Aan het einde van de game drive, rijden we nog naar boven. We stappen uit op een uitkijkpunt, om te genieten van het mooie uitzicht. Jesper is vooral foto’s aan het maken van vogels, hagedissen etc. Als we terug rijden richting onze kampeerplek zien we weer een paar busjes bij elkaar staan. Het blijkt een … luipaard te zijn. Het dier loopt op ongeveer 20 meter afstand van de weg door de bosjes. Opvallend is dat er opeens een hoop kabaal is van dieren die elkaar waarschuwen. Een groep impala’s die vlakbij staat is ook in opperste paraatheid. Het luipaard loopt rustig verder. Volgens reisleider Miko is het zeer bijzonder om een luipaard zo dichtbij te zien. Meestal liggen ze in een boom en zijn alleen in de verte te zien. We zijn nog geen 6 dagen onderweg, en de big 5 is al compleet. Bovendien hebben we de zeldzame zwarte neushoorn gespot en zelfs de zeer zeldzame Hunting Dog gezien. Kok Justine en chauffeur Ali doen dit soort safari’s al 13 jaar; 9 maanden per jaar. Volgens hun zijn we ‘by far’ de meest succesvolle/gelukkigste groep wat betreft het spotten van dieren in het wild.


In euforische stemming gaan we eten en de tenten opruimen. De bavianen in de buurt zijn soms leuk, maar ook vaak irritant. Miko adviseert ze te negeren en het wegjagen over te laten aan ‘de crew’. De bavianen zien namelijk het verschil tussen donkeren mensen en blanken. Voor de donkere mensen zijn ze bang; voor de blanken niet. Helaas zijn er altijd mensen die dit soort adviezen negeren. Als we bezig zijn om de tenten op het dak van de truck te tillen, komt een aap nogal dichtbij Jesper. Die maakt vervolgens een dreigende beweging alsof hij een steen gooit. De aap draait zich om en vliegt op Jesper af. Jesper zet het op een rennen en blijkt sneller dan de aap; na een meter of 10 haakt de aap af. We gaan op pad richting de Kerio vallei. De geplande 4,5 uur wordt bijna 5,5 uur rijden over zeer matige wegen. Behoorlijk door elkaar geschud komen we uiteindelijk bij onze kampeerboerderij. Een schitterende plek met allerlei niveauverschillen; (boom)hutjes om van het prachtige uitzicht te genieten, maar ook veel struiken met mooie bloemen. Boer Emanuel heeft de dagelijkse leiding, maar de kampeerboerderij is van zijn vader. Jesper wil graag in één van de simpele, maar leuke en degelijke huisjes. Aangezien Manouk en Linda in de tent willen, betrekken Jesper en ik het huisje. Niks mis mee. Voor 4 euro per persoon per nacht (extra) hebben we een eigen wc en douche en hebben we stroom! Ondanks het onweer en een paar spetters regen, eten we weer buiten bij het kampvuur. Na een afzakkertje in de campingbar, duiken we ons bed weer in.

Heiko

Woensdag 20 juli 2011: Kerio Vallei

Vandaag konden we eindelijk ‘uitslapen’. We moesten om 8 uur aan het ontbijt, dat betekende dat we zo’n kwart over zeven moesten opstaan. Toen mama de tent openritste werden we overweldigd door het prachtige uitzicht. Ik heb lekker gedoucht. Het water was weliswaar óf koud, óf heet, maar dat gaf voor mij niet. Ik ben inmiddels aan de extreme temperaturen gewend en ik ben blij als ik lekker kan douchen!

Na het ontbijt gingen we een wandeling maken. Emanuel, een ontzettend grappige man, was onze gids. Een aantal jaren geleden is hij voor 21 dagen in Nederland geweest. Hij kan een heleboel Nederdlandse woordjes en een paar kleine zinnetjes. Hij leidt ons een stukje door de bush, waar o.a. een grot is met grote bruine vlinders. Daarna lopen we richting een schooltje. Grote troepen met kleine donkere kindjes verwelkomen ons met luid gegil en high-hives. Van de directrice mogen we even de klaslokalen binnenkomen om kennis te maken met de kinderen en om te zien hoe het er daar aantoe gaat. Ik ga naar een groep met de kleinsten en een groep met wat grotere kinderen. De kleinsten zitten ons met grote ogen aan te kijken. Bij de grotere kinderen vraagt een jongen of ik even naast hem kom zitten en gaat een gesprek met me aan. Hij vraagt o.a. of ik al een vriendje heb en of ik even een som uit zijn boek wil doen. Maar als de som te moeilijk voor me is, is het moeilijk om uit te leggen dat ik dyscalculie heb. Hij snapt er helemaal niks van en vraagt of ik misschien nog een andere makkeljkere som wil maken. Maar ook die kan ik niet. Het is natuurlijk heel raar voor hem, want dyscalculie kennen ze hier in Kenia helemaal niet. Het hele gesprek verloopt moeizaam. Hij spreekt goed Engels maar met een enorm Keniaans accent wat het onverstaanbaar maakt, wat overigens ook geldt voor de rest van de bevolking. Iedereen krijgt van jongs af aan Engels maar aan de uitspraak wordt geen aandacht besteed. Als we weer naar buiten gaan komen er hele troepen kinderen naar buiten voor het speeluur. Ze willen je allemaal een handje geven en weten hoe je heet en hoe oud je bent. Als we dan écht weer verder moeten willen ze echt niet dat we gaan. Ze vragen dan ook of we kunnen blijven spelen of morgen weer konen. Maar helaas kan dat niet en neem ik met pijn in mijn hart afscheid van deze extreem lieve kindjes. Een paar meter verderop splitsen we de groep op.

De ene helft gaat nog een stuk verder wandelen naar het volgende uitzichtpunt en de andere helft waar ik bij zit loopt terug richting de camping. Het valt niet mee, zo’n steile klim in de volle zon. Als we er dan eindelijk zijn ga ik nog een keer douchen, deze keer helemaal koud. Je zou het niet zeggen, maar ik vind het heerlijk! We hebben lekker een paar uurtjes om te chillen en middag te eten, Rond 3 uur laar Emanuel zijn boerderij zien, die vlakbij de camping van zijn vader ligt. Emanuel is duidelijk erg ondernemend en vooruitstrevend en wist precies wat hij wilde: boer worden. Hij vertelt dat hij voor een lange tijd heel hard heeft gewerkt om het op te bouwen. Zo hard dat hij geen tijd had voor vrienden of andere dingen. Hij probeerde dingen uit die de mensen uit zijn buurt niet voor mogelijk konden houden en verklaarde hem voor gek. Maar het resultaat vind ik prachtig! Zijn schattige zoontje loopt de hele rondleiding met ons mee en geeft zelfs Monique een handje. In de woonkamer van Emanuel gaan we met zijn twintigen zitten en hij laat zijn fotoboeken zien van toen hij is Nederland was. Hij vertelt de hele tijd korte verhaaltjes over Nederland. ‘I have another very very funny story…’ Echt heel grappig! Ik vind dat hij een heel leuk huis heeft en redelijk luxe gerelativeerd aan waar de rest van de bevolking in woont. Op de terugweg loop ik op blote voeten, om te weten hoe die kindjes in Afrika dat doen. In het begin is het best pijnlijk, maar uiteindelijk valt het heel erg mee en loop ik zo hoepekee over de kleine steentjes en het gras. Het avondeten is erg laat, om ongeveer kwart voor acht. In de tussentijd ruim ik een beetje op en trek ik alvast een warme broek en trui aan. Samen met de andere meisjes uit de groep ga ik lekker kletsen in de boomhut. Het avondeten is erg lekker, vooral het geitenvlees! Het is alleen wel erg taai waardoor ik tien minuten op een stukje moet kauwen. Om half negen ben ik helemaal kapot en ga ik naar bed.

Manouk

 

Donderdag 21 juli 2011: Theeplantages – Mago Guesthouse

Vandaag vroeg vertrokken vanaf de camping. Onderweg zijn we met de truck langs het dorp gekomen waar Lorna Kiplagat woont en waar een trainingscentrum voor hardlopers is. De eerste stop was in Eldoret waar we geld gepind hebben en in een cyber café de site geüpload en mail en nieuws (o.a. Tour) gelezen hebben. Bij de supermarkt waar de bus stond was een souvenirshop waar we niet belaagd werden door verkopers, zodat we daar met plezier wat spulletjes gekocht hebben. In de supermarkt hebben we nog een voetbalshirt van Barcelona voor Jes gekocht.

In de middag zijn we aangekomen bij de Mago Polytechnic School. Hier leren jongeren uit arme gezinnen een vak en om extra inkomsten te genereren is er ook een guesthouse. We kregen mooie kamers toegewezen en daarna tracteerde Justin ons weer op een heerlijke lunch. Na de lunch gingen de kinderen basketballen. We hoorden ook gezang. Ik ging de vrouwen die voor de kerk stonden te zingen en dansen over de heg filmen, maar de manager van het guesthouse zei me dat ik er wel naartoe kon gaan. Erik, Saskia en Wim liepen mee, maar toen we buiten de poort stonden liep de hele stoet net weg een zijstraatje in. We zijn ze gevolgd en vonden aansluiting toen ze net een kerk in gingen. We waren van harte welkom en eenmaal in de kerk werden stoelen vooraan gezet waar we plaats moesten nemen. Toen het zingen en dansen beëindigd was, werden we welkom geheten en moesten we iets over onszelf vertellen. Eric dacht dat we mochten vertrekken, maar dat was niet de bedoeling. We vreesden dat we nog wel 2 uur in de kerk zouden zitten, maar nadat iedereen zijn donatie had gedaan (wij vertienvoudigden de pot waarschijnlijk) wist Wim duidelijk te maken dat we om half 5 verwacht werden bij de school voor een rondleiding. We werden uitgezwaaid en de ‘mama’ van de kerk kwam ons nog achterna om ons te omhelzen. Het was een bijzondere ervaring.

Bij de rondleiding door de school waren de studenten helaas al vertrokken, maar we kregen in de practicumlokalen wel uitleg over de computerlessen, houtbewerking, mechanica en de naailessen. In het lokaal van de naailessen stonden allemaal ouderwetse Singers waar iedereen gelijk achter plaats nam om deze uit te proberen. In de avond kregen we een maaltijd voorgeschoteld die ook door de jongeren klaargemaakt was: Fish en chips met soep vooraf en een lekker taartje toe. Daarna snel naar bed omdat er de volgende dag een lange reisdag op het programma stond.

Linda

Vrijdag 22 juli 2011: Lake Victoria

Vandaag hebben we een lange reisdag. Om op tijd op de bestemming aan te kunnen komen, staan we om 5 uur op, en zijn om half zeven op pad met de safari truck. De wegen in Kenia zijn slecht en lijken steeds slechter te worden. Echt opschieten doen we niet. De planning was om rond 11 uur bij de grens te zijn, uit voorzorg dat we aankomen, terwijl ze aan de grens een siėsta houden. Het wordt uiteindelijk een uur of één voordat we Tanzania in kunnen. Eerst formulieren invullen om Kenia uit te kunnen; vervolgens via niemandsland weer formulieren invullen om Tanzania in te kunnen. Het loopt echter vlotter dan verwacht en kunnen snel weer op pad.

De wegen in Tanzania zijn een stuk beter. Ook valt het op dat de omgeving rotsachter is, met veel groen. Bovendien is de omgeving langs de weg een stuk schoner. Gelukkig verlopen de kilometers in Tanzania een stuk vlotter, zodat we nog voor zonsondergang de camping bereiken. Weer een prachtige plek; direct aangrenzend aan een strandje aan het Victoria meer. Wel opvallen is dat er een bewaker is ingehuurd, die hier met een flink zwaar wapen rondloopt. We zitten op ongeveer 1100 meter hoog, en er waait een flinke wind vanuit het meer. Het kampvuur houdt ons warm. Rond een uur of half elf taaien we af. Als we onze tanden aan het poetsen zijn, vallen opeens alle lichten uit. De generator was uitgezet. Morgenavond toch maar iets eerder naar bed.

Heiko

Zaterdag 23 juli 2011: Lake Victoria

Vandaag kunnen we kiezen uit verschillende excursies. Linda, Manouk en ik gaan varen op het Victoriameer en op zoek naar vogels tussen de rietkragen. We zijn net een paar minuten aan het varen of we gaan aan wal bij een vissersdorpje. Niet gepland, maar typisch Afrika. We nemen het maar zoals het is. Rond de markt die aan de gang is lopen heel veel Maraboes. We zijn nog niet aan wal en worden bestormd door de kleinere kinderen, die allemaal een hand willen.

 

Binnen de kortste keren zijn we een soort kermis atractie; kinderen willen twee handen en gaan springen zwaaien en koprollen maken. Helaas zijn er ook wat oudere kinderen die irritant zijn: ‘Mzungu money’, ofwel Blanke geld. We mogen ze niets geven. Bedelen moet niet beloond worden. Veel kindjes zijn erg lief, maar lopen er erg verwaarloosd bij, terwijl de ouders wel nettere kleren aan hebben. Grappig om zo in zo’n dorpje te kunnen lopen. Ze laten zien hoe ze hun traditionele vissersboten maken.

Onze ‘begeleider’ Samson wil ook nog de school laten zien. Die is nog een heel eind lopen en besluiten nu echt terug te willen naar de boot om nog een stukje te gaan varen. We zien nog een paar mooie vogels en krijgen uitleg over de verschillende manieren van vissen. Als de boot terug vaart, zingen onze roeiers nog met zijn allen een lied.

De middag gebruiken we om te lezen en verslagen te schrijven. Jesper gaat samen met de andere jongens (Maxime en Yves) onder begeleiding van vader Wim en Samson een fietstocht maken. De beloofde moutain bikes blijken een paar verschrikkelijke barrels te zijn en zonder versnelling. Als bij het testen schiet er een spatbord los en wordt geheel verfrommelt. Ach ja… Afrika. Er wordt nog flink wat extra korting bedongen, en de mannen gaan uiteindelijk op pad. De tocht leidde langs een katoenplantage en twee dorpjes. Ze kwamen enthousiast weer terug. ‘s Avonds weer lekker eten en kampvuur. Het was een lekkere rustdag, die zeer welkom was na alle indrukken van de afgelopen week, en de zware busreis van de dag ervoor.

Heiko

Zondag 24 juli 2011: Serengeti Nationaal Park

De reis gaat vandaag naar Serengeti National Park, maar eigenlijk door de Serengeti want het is maar een kwartiertje rijden om bij de ingang van het park te komen. Voordat we weg kunnen eerst de tenten opruimen, afwassen met wapper ritueel en de spullen de truck in.

De wegen zijn slecht en we moeten flink doorrijden. Onze kampeerplaats is midden in de Serengeti en is ongeveer 180 kilometer rijden. We moeten op tijd zijn, want voor zonsondergang willen we de tenten opgezet hebben. We stuiteren voor zover het zich toelaat over de wasbordwegen en ondertussen spotten we wild. We zien veel bestaande dieren, waaronder een giraffe met een jong tussen prachtige witte acasia struiken. We zien ook beesten die we nog niet hebben gezien: de Gnoe/Wildebeest, een Hyena en nijlpaarden. Op één van de weinige plaatsen waar we de safaritruck uitmogen, maken we een sanitaire stop. Dit mag niet in de bush bush, want er kunnen nog steeds wilde dieren zijn. Bij de stop is ook een hangbrug over de rivier. In de rivier liggen een 5 tal gigantische krokodillen te zonnen. Per 4 tal mogen we de hangbrug oversteken, want doet denken aan een film van Indiana Jones; waarbij de brug aan één kant losschiet…

Halverwege de middag is er opeens geen aandacht meer voor het wild buiten de truck. Zoals verwacht krijgen we de tsetse vlieg op bezoek. Dit is een soort paardenvlieg, die dus steekt. Eerst een enkeling maar op een gegeven moment zitten er wel een stuk of 15 a 20 in de bus. De ramen dicht doen is ook geen optie, want we hebben frisse lucht nodig en we moeten ook kunnen fotograferen. Er ontstaat een soort veldslag tussen ons en de tsetse vliegen. Na ruim 100 kills en een 50 tal steken verder, lijken we de slag met de tsetse vlieg gewonnen te hebben.

 

 

Eenmaal aangekomen op de campsite is het al een drukte van belang. Er is nog net een plaatsje vrij voor ons, dus snel worden de tenten opgezet. Justine bereidt weer een heerlijke maaltijd. Onvoorstelbaar dat hij dat kan op een paar houtskooltjes. We eten zoals zo vaak bij het kampvuur, want rond half zeven is het al donker. En donker is hier ook echt donker. Het enige licht dat we hebben is het kampvuur en onze zaklantaarns. De sterrenhemel is schitterend en zelfs de witte wolken van de melkweg zijn ook te zien. Vanavond maar een biertje minder, want we mogen niet de tent uit i.v.m. de wilde dieren. En plassen in/op een fles is ook niet alles.

Heiko

Maandag 25 juli 2011: Serengeti Nationaal Park

De dag begint vroeg. Even voor 2 uur worden we wakker van het gejank van een hyena. Het dier loopt vlak achter onze tenten langs. Aangezien de zijkanten van onze tent open zijn, proberen we door het gaas de hyena te zien. Helaas lukt dit niet. Wel zien we een paar debiele Spanjaarden, die gewoon hun tent zijn uitgegaan. Ze lijken boven op hun truck te zitten, in de hoop het dier te zien.

Onze gamedrive begint weer vroeg, dus de lunch is licht en snel. We zijn al zo verwend, dat we al eisen gaan stellen aan wat we nog willen zien. De top 3 die wordt genoemd: een Volwassen mannetjes leeuw, een jachtluipaard (Cheetah) en een luipaard in een boom. Er komen weer veel dieren voorbij die we al gezien hebben. Mooi, maar niet spectaculair. Wel komen we bij een prachtig meertje met vier nijlpaarden, waarvan het water stilstaat en de bomen prachtig spiegelen in het water. Even verderop steken we de rivier over en zien we wel 100 nijlpaarden bij elkaar. Indrukwekkend gezicht. Na een flink tijdje speuren naar wild zien we op eens een Cheetah met 3 kleintjes. Ze steekt voor ons de weg over. Het is al geweldig om zo’n beest van dichtbij te kunnen zien, maar dan ook nog met 3 welpjes is natuurlijk helemaal leuk! De dieren maken zich snel uit de voeten. Het nieuws van de gespotte dieren is snel bekend, want binnen de kortste keren staan er een 20-tal jeeps rond de plek waar de dieren zich ophouden.

Zelf rijden we door, want een truck draait en keert niet zo snel. Binnen een paar minuten volgt de volgende verrassing. Vlak bij een troep Thomson Gazelles liggen 6 leeuwen. 3 volwassen mannetjes en 3 vrouwtjes. 2 mannen en een vrouw zijn duidelijk op jacht. Eén gazelle is los van de groep en daar lijken ze het op gemunt te hebben. De jagende 3 leeuwen verdwijnen af en toe uit het zicht tussen het struikgewas, maar duiken even later weer op. De gazelle weet zich helaas uit de voeten te maken. Jammer, want we hadden graag de leeuwen in actie gezien. Als de 3 leeuwen even later teruglopen naar de rest, zit van één leeuw zijn bek en zijn poten helemaal onder het bloed en is zeker niet gewond. Waarschijnlijk zat er in het struikgewas toch nog een ander dier, wat ze te pakken hebben gekregen. Zo wordt een op het eerste gezicht relatief saaie ochtend binnen een half uur een spectaculaire game drive.

De eerste helft van de middag wordt gebruikt om te lunchen, lezen en in dutten. De kinderen zijn lekker luidruchtig Uno aan het spelen. Rond half vier is het wat afgekoeld en wordt het tijd voor de middag game drive. Alleen het luipaard in de boom staat nog op de verlanglijst. We speuren alle geschikte bomen af, maar kunnen niets vinden. Wel zien we opeens veel jeeps een bepaalde kant op gaan en besluiten ze te volgen. Eenmaal aangekomen staan er al een 10-tal jeeps, waarvan de passagiers in de bosjes aan het turen zijn. We weten niet goed waar we moeten kijken, en hebben het idee dat bijna niemand weer waar we moeten kijken. Wel hebben we inmiddels begrepen dat het op een luipaard gaat. Veel auto’s rijden al weg en we besluiten om het maar op te geven. We rijden iets door om te gaan keren, als we opeens een staart met een wit puntje boven het gras uit zien komen. Het blijkt om een luipaard te gaan en gezien zijn grootte om een jong exemplaar. Het dier gaat uiteindelijk liggen in de gras, en laat zich niet echt goed fotograferen. Op de terugweg richting campsite zien we onder andere nog 6 giraffen die prachtig kleuren in het avondlicht. Jesper stort zich op het fotograferen van mooie bomen en wolken, waarmee hij een paar goeie shots maakt.

In de avond nemen we formeel afscheid van kok Justine en chaufeur Ali. Ze brengen ons morgen nog wel weg naar de volgende slaapplek, maar die dag is er geen tijd voor afscheid. Eerder die week hebben ze voor Jesper het liedje Jambo gezongen, zodat hij het kon leren op de gitaar. Jesper heeft samen met de kinderen het liedje ingestudeerd, en dragen het op voor Justine en Ali. Erg leuk! Ook voor hun was het een bijzondere safari, want met ons zagen ze de Hunting Dog, die ze nog nooit eerder gezien hadden.

Als ik rond half negen even naar de WC loop, hoor ik al een Hyena huilen. Niet heel dichtbij, maar meer dan 100 meter is het niet. De kinderen zijn met zijn allen naar de toiletgebouwen geweest. Maar als ik een uur later allen met Linda die kant op loop met maar één zaklantaarn, besluiten we niet helemaal door te lopen naar de toiletgebouwen die half in de bossage staan en niet verlicht zijn. Met name omdat ik er niet zoveel voor voelde om in het donker zonder zaklantaarn te gaan staan wachten. Gelukkig is het toch donker, dus poetsen en toiletteren we bij een wat dichterbij gelegen kraantje… De luiken van de tent laten we open. De kinderen willen per se het dak ook open laten, omdat het dan lekker doortocht en ze de sterren kunnen zien.

Heiko

 

 

Dinsdag 26 juli 2011: Naar Karatu

Het lijkt wel of onze Hyena een horloge heeft, want om kwart voor 2 worden we weer wakker van het gehuil. Het is zo luid en duidelijk en gezien de richting waar het vandaan komt, moet het dier pal achter onze tent staan. Zodra Linda met haar zaklantaarn naar buiten schijnt in de richting van het geluid, is het gelijk stil. Helaas, weer niet gezien… We duiken weer terug in ons bed en vallen direct in slaap. Voor ons gevoel niet meer dan 5 minuten later, volgt de volgende verrassing. Regen! Heel even is er een dilemma. We mogen de tent niet uit, maar willen ons en de spullen in de tent ook niet zeiknat laten regenen. Bovendien loopt de Hyena rond onze tent. “Misschien is het maar een klein buitje” probeert Linda. Met een kort “Geef hier die zaklantaarn”, maak ik duidelijk dat ik toch naar buiten ga. Snel wat aangetrokken, schiet ik naar buiten en zie tot mijn opluchting dat ik niet de enige ben die buiten is. Harm is inmiddels al diverse tenten aan het sluiten en als snel komt zijn vrouw Jeanine ook naar buiten. Met zijn drieën sluiten we de laatste tenten, waarbij we veel dankbare gezichten zien. Samen met Miko die inmiddels ook buiten is, zetten we de stoelen ook nog onder een afdak. Eenmaal terug in de tent houdt het op met zachtjes regenen en volgen flinke stortbuien. Het blijkt echter al kwart over drie te zijn, dus was de angst voor de hyena misschien minder gegrond. Later begreep ik van Harm dat hij het dier ook nog rond 3 uur gehoord had…

We gaan weer vroeg op weg van Serengeti naar Ngorongoro / Karatu. We moeten namelijk uiterlijk 12.00 uur uit Serengeti zijn, want we hebben een permit van 48 uur. De wegen blijven slecht, dus het is weer veel stuiteren. ‘Eigenlijk zou ik nog een Hyena goed van dichtbij willen zien’ zegt Linda. Het is onwaarschijnlijk, maar binnen 5 minuten zien we een troep van ongeveer 20 Hyena’s, die zojuist een ree-achtig dier hebben gevangen en aan het verorberen zijn.

De omgeving is veranderd van bomen en bossages, in grasvlaktes. Speuren naar een luipaard in een boom zonder bomen lukt niet, dus mede door de slechte nacht zak ik langzaam weg. Ik schrik wakker van licht gegil; de bus glijdt naar de zijkant van de weg. We zitten vast in de modder, doordat het hier bovenmatig heeft geregend. Ali doet nog een aantal pogingen om eruit te komen, maar we zakken alleen maar verder weg. Uiteindelijk moeten we allemaal de bus uit. De rijplaten die achterop de bus zitten laten zich er niet gemakkelijk afhalen, maar een paar klappen met de moker en flink wat ruk en trekwerk zijn voeldoende. De wielen worden zoveel mogelijk uitgegraven en de platen onder de truck gelegd. Na een poging of vier van uitgraven en rijplaten verleggen, zijn we eindelijk los. De rijplaten worden achterin de truck gelegd; je weet nooit of we weer vast komen te zitten en tijd om de platen weer achterop de truck te zetten hebben we niet. Helaas blijkt de achterdeur niet dicht te kunnen door de platen, maar dat lukt wel nadat de deurkruk gedemonteerd is. Met ongeveer een uur vertraging rijden we verder. Het blijft spannend, want de weg is nog slecht. Na een paar kilometer glibberen en glijden wordt het gelukkig beter. De wegen veranderen weer in harde wasbordjes, waardoor het lawaai in de truck nu met stuiterende rijplaten helemaal oorverdovend is. In toerbeurt gaan we op de rijplaten staan, om zo het lawaai een beetje te dempen. Nog voor twaalf uur – op tijd – zijn we bij de administratie van de uitgang van de Serengeti. Iedereen zit onder de bagger. Wim die zijn slippers had uitgetrokken wast zijn voeten in een soort drinkbak van de vogels. 500 dollar boete, is de straf die een ‘offical’ hem hiervoor wil geven. Wim negeert hem enigszins en zegt dat hij eerst naar het toilet moet. Van een echte boete komt het niet.

We stoppen rond lunchtijd om een Massaidorpje te bezoeken. De mannen verwelkomen ons met een welkomstlied en dans. Even later doen we vrolijk mee. Na een kort kijkje in één van de huizen, worden we richting de souvenirs geleid. Jesper koopt nog een armband en we verlaten het dorpje. Als snel volgen de volgende jeeps, waarna de Massai’s hun kunstje herhalen. Het bezoek had niet veel toegevoegde waarde. Ze leven hetzelfde als de Samburu’s, maar de Massai zijn veel commerciëler. Je kreeg het idee dat ze niet echt volgens hun tradities leefde. Dit bezoek had overgeslagen mogen worden. De lunch is weer lekker, maar verregend een beetje. De Massai nemen dankbaar onze restanten brood, salade, etc in ontvangst. Hoezo alleen leven van melk, bloed en vlees? Voordat we doorrijden, rijden we met de truck nog even over de rijplaten heen, om ze weer recht te maken. Nadat we in een fikse bui de platen weer achterop de truck hebben, kunnen we weer verder.

We rijden naar de ‘wieg’ van de mensheid, Olduvai Gorge, waar ook een kleine museum is. Onder de lava zijn hier de eerste voetafdrukken van de mens gevonden (1.5 – 2 miljoen jaar oud) en ook het skelet van ‘Luci’. We vervolgen onze weg naar Karatu. Hiervoor klimmen we steeds hoger en rijden uiteindelijk over de kraterrand van de Ngorongorokrater. Mooie uitzichten, waarvan we vooral genieten vanuit de truck. Het begint al een beetje te schemeren, dus we moeten door. We komen aan bij een prima hotel en nemen afscheid van Justine en Ali. Jesper gaat nog snel even op de foto met Justine. Zodra we de sleutels hebben, gaan de mannen even geld pinnen. Erik heeft nog snel een zaklantaarn meegenomen, en dat is geen overbodige luxe. Het is 8 uur en al pik donker. Gezamenlijk trekken we ruim 3 miljoen Tanzaniaanse schilling uit de muur. We laten de inmiddels gegroeide rij Tanzanianen verbouwereerd achter bij de geldautomaat. Hoewel ik in Kenia en Tanzania alleen nog maar zeer vriendelijke mensen ben tegengekomen, is het toch wel prettig hier met 5 man in het donker te lopen met – voor Tanzaniaanse begrippen – zoveel geld, i.p.v. alleen.

Het eten in het hotel is niet echt bijzonder. Na nog een afzakkertje en een douche rollen we ons bed in; vermoeid van weer een bewogen dag.

Heiko

Woensdag 27 juli 2011: Bezoek aan Ngorongoro krater

Vandaag gaan we naar de Ngorongoro krater. 3 Jeeps staan klaar om ons te brengen. Voordat we het gebied in mogen, uiteraard weer wat administratieve zaken afhandelen. Voor zover we geïnformeerd waren, zijn kinderen onder de 16 goedkoper. Volgens de chauffeur t/m 16. Als bewijs moeten alle paspoorten mee. We krijgen inderdaad ook goedkopere kaartjes voor de 16 jarigen. Maar bij de controle bij de poort gaat het uiteraard fout. Dus weer terug om voor de 16 jarigen ook het volle pond te betalen.

Verwend als we zijn, vragen we ons eigenlijk af wat we nog meer kunnen zien, dan we al gedaan hebben. Bovendien komen we in de wolken bij het stijgen op de kraterrand. Helaas geen mooi uitzicht dus. Maar als we in de krater afdalen, is het gelukkig helder. De zon schijn welliswaar niet, maar voldoende zicht dus. Blase als we zijn, trekken we onze neus op voor de eerste zeebra’s. Niet veel later stijgt weer het enthousiasme, als we bij een vijver komen, waar zowel nijlpaarden als buffels zijn. In de verte zien we de eerste leeuwen, en weer verderop rijden we dwars door een kudden wildebeesten/gnoes. Door het open raam kan ik de beesten gewoon aanraken; zo dichtbij. Toch maar niet gedaan. Nadat we doorgereden zijn, zien we opeens een hoop andere jeeps. Dat voorspelt meestal iets spectaculairs. We zien 4 leeuwinnen, die vlak langs de weg lopen en de vervolgens oversteken. Onze chauffeur rijdt vervolgens door, ondanks dat wij hem vragen te stoppen. Hij weet echter waar ze naar toe gaan. Aangekomen bij de rivier hebben we een super zicht op de leeuwen die daar gaan drinken. De beesten zien er niet allemaal even gezond uit. Een leeuwin heeft een vrij verse wond aan haar zij; vermoedelijk door een gevecht met een wildebeest. Even later komt er ook nog een jonge mannetjes leeuw bij. Die loopt ook al niet te best. Waarschijnlijk ook gewond geraakt bij een gevecht. Volgens de chauffeur zal het beest niet lang overleven.

Even verderop ligt eenn jakhals. Helaas de fotocamera niet op sportstand gezet, want de foto’s zijn niet helemaal scherp geworden. We rijden door naar onze lunchplek, maar kunnen op een gegeven moment niet verder. De weg is geblokkeerd door leeuwen. Twee vrouwtjes leeuwen liggen languit over de weg; 4 welpjes liggen naast elkaar op een rij aan de zijkant. Als we van de weg af gaan en op een halve meter met de jeep van het hoofd van de leeuw rijden, tilt het zelfs zijn hoofd nog niet op. Erg grappig om te zien, maar het geeft wel een beetje een ‘Beekse bergen’ gevoel.

Als we op de lunchplek zijn aangekomen, is het zonnetje inmiddels doorgebroken. De plek ligt aan een prachtig meertje, waar de nijlpaarden in liggen te briesen. Over de kraterrand komen de wolken als een waterval naar beneden; doet ons denken aan La Palma. De meegekregen lunchbox valt bepaald niet tegen. Wel moeten we uitkijken voor de roofvogels die het voorzien hebben op onze lunch. Als je even niet oplet, pikken ze met hun poten vanuit een duikvlucht zo je eten uit je hand.

Tijdens onze laatste kilometers door de krater, zien we nog twee leeuwen die hun honeymoon hebben. Ook stoppen we voor een jachtluipaard, maar hoe goed we ook kijken, we zien het dier niet. Wel zien we heel in de verte 3 zwarte neushoorns; vermoedelijk vader, moeder en kind. De terugweg uit de krater is zeer stijl, maar geeft prachtige uitzichten over de krater.

We hebben nog 2 a 3 uurtjes voordat we gaan eten. Snel even alle foto’s weer op de laptop veilig gesteld en wat verslagen getypt. Bij het internetcafe dat bij het hotel hoort is het niet mogelijk om met de eigen laptop aan het internet te krijgen. Het internetcafe om de hoek gelukkig wel. Ze hebben zelfs draadloos internet!!! Bij het uploaden van de bestanden valt de verbinding af en toe weg, maar het lukt nog net om voor het eten alle bestanden te uploaden. Zo kan het thuisfront eindelijk weer h.e.e.a. van ons lezen.

Miko heeft voor het avondeten iets buiten het hotel gereserveerd. Gelukkig maar, want het eten in het hotel was niet bijzonder. We worden ontvangen in een zaaltje waar al een heel gezelschap op ons staat te wachten. De gastvrouw begroet ons vriendelijk; Tanzaniaanse muziekanten verwelkomen ons met muziek en dans. Het eten is erg lekker. Voor de kinderen is er pizza en patat. De opzwepende trommels en dansers zijn erg leuk om te zien. Na de muziek en dans maken een zestal mannen onder begeleiding van trommels de meest fantastische acrobatische toeren. En dat allemaal op de keiharde betonnen vloer. Het zou niet misstaan als circusact. Tot slot nog even dansen met zijn allen, waarna de souvenirverkoop weer op ons wordt losgelaten. Het was weer een speciale dag!

Heiko

 

Donderdag 28 juli 2011: Fietstocht in Mto wa Mbu – Arusha

Vandaag gaan we voor het eerst zonder safaritruck op weg. Justin en Ali zijn vannacht vertrokken richting Nairobi en wij worden opgehaald door een echt Afrikaans busje (matatu), waarbij de bagage op het dak gebonden wordt. Gelukkig hoeven we niet al te veel kilometers met dit busje af te leggen, want de chauffeur weet het gaspedaal iets té goed te vinden (weten we ook weer waarom het Familieavontuur heet).

Na ongeveer een half uurtje rijden stoppen we bij een uitzichtpunt vanwaar we Lake Manyara kunnen zien. Het is duidelijk dat ook hier te weinig regen gevallen is tijdens het regenseizoen, want het meer staat voor een groot gedeelte droog. Het uitzicht is mooi en weer heel wat anders dan we tot nu toe gezien hebben. De volgende stop is bij de Baobabbomen. Het lijkt of deze bomen met hun wortels omhoog staan, zo raar is hun vorm en de stam voelt aan alsof deze van beton is gemaakt. Als iedereen mooie foto’s gemaakt heeft hijsen we ons weer het busje in en vervolgen we onze weg naar Mto Wa Mbu. In dit dorp is met hulp van een Nederlandse organisatie (S.N.V.) een project opgezet waarbij de lokale bevolking excursies verzorgt voor toeristen, zodat er inkomsten gegenereerd worden voor het hele dorp.

Het grootste deel van de groep (op het gezin van Corrie en Piet na) had voor de fietsexcursie gekozen. We mochten allemaal een mountainbike uitzoeken (dit keer een echte, maar uiteraard wel van Afrikaanse kwaliteit). De tocht ging eerst door het dorp, toen door het bos (oppassen voor de acacia stekels!) en uiteindelijk fietsten we de vlakte op langs Lake Manyara. We reden naar een poeltje waar nijlpaarden lagen. Deze waren eerst alleen goed zichtbaar met verrekijker, maar langzaamaan kropen ze één voor één uit het water. Toen werd het onze gids een beetje te link, want er waren ook kleintjes bij. We moesten langzaam naar achter lopen, maar Harm en Jesper bleven tot ongenoegen van Miko iets te lang staan. Gelukkig gingen de nijlpaarden weer rustig liggen, zodat we de tocht veilig konden vervolgen. We reden langs wegrennende kuddes zebra’s en gnoe’s richting het meer. Daar waar het meer opgedroogd was, lag nu allemaal zout: ideaal voor flamingo’s die we langs de horizon zagen.

Op de fiets reden we verder richting de bananenplantages. Hier kregen we o.a. uitleg over de verschillende soorten bananen en hoe de bananen groeien. Over zandweggetjes en langs redelijk mooie huisjes fietsten we naar de lokale Primary school. We werden naar een lokaal gebracht (groep 6) waar ongeveer 60 kinderen het volkslied van Tanzania voor ons zongen. Normaal zaten er in deze klas 100 kinderen; 4 per bankje! In het kantoortje van de directeur hing een inventarislijst waaruit bleek dat de school nog heel veel schoollokalen, bankjes en andere materialen tekort kwam. Ook hing hier een lijst met namen van wezen. Maar lieft 97; dat was 1 op de 7 kinderen! Bij het afscheid vroeg de docent of we bij ons volgende bezoek aan Tanzania pennen mee wilden brengen. Ik weet niet of we hier ooit nog terugkomen, maar dan zal ik zeker wat schoolmateriaal in mijn koffer stoppen.

De tocht ging verder richting de souvenirshop waar een groot aantal mannen bezig was om houten beeldjes te maken. Ze maakten de meest bijzondere dingen waar ze soms wel weken mee bezig waren. Uiteraard konden we deze shop niet verlaten zonder dat we wat beeldjes en schaaltjes aangeschaft hadden.

Het was inmiddels lunchtijd. Een aantal vrouwen uit het dorp had (in een zeer primitief keukentje) een heerlijke maaltijd voor ons bereid van Pilau, witte rijst, bonen, spinazie, vlees, pannenkoekjes etc. Echt smullen! Met goed gevulde buiken (om Erik te citeren: ‘hoezo honger in Afrika..?’) stapten we op de fiets richting het bananenbier. We kregen uitleg over hoe dit bier gemaakt werd en wanneer het gedronken werd). Uiteraard mochten we ook proeven. Het smaakte niet naar banaan en weinigen van ons waren enthousiast over de smaak.

Nadat we de fietsen weer ingeleverd hadden reden we met ons busje naar Arusha. In de middag kwamen we hier aan bij een prachtige lodge met zwembad, dat eigendom is van een Nederlander. Elk gezin had een eigen huisje in de mooie tuin. De kinderen hebben uiteraard gezwommen en wij hebben lekker gelezen. ’s Avonds kregen we een mix van gerechten geserveerd: zowel Afrikaans, Indisch (saté) als Nederlands (patat en zelfgemaakte kroketten!). Erg lekker!

Linda

 

Vrijdag 29 juli 2011: Wandelen aan de voet van de Kilimanjaro/Bezoek aan Fair Trade koffieplantages

Het vertrek richting de voet van de Kilimanjaro stond pas om 11.00 uur gepland, zodat we lekker uit konden slapen. Na een frisse douche heerlijk ontbeten, gelezen, gezwommen en de bus ingestapt richting Arusha. Ook deze Afrikaanse stad heeft geen mooie gebouwen, maar Miko had ons verteld dat de stad gericht is op westerse toeristen, zodat je hier van alles kon kopen. Jesper had al dagen in zijn hoofd dat hij goedkoop westerse cd’s ging kopen, dus daar moesten we naar op zoek. Op straat liepen genoeg mensen die ons de weg wilden wijzen, maar aangezien wij twijfels hadden bij datgene waar we terecht zouden komen, besloten we toch maar ons eigen gevoel te volgen. Uiteindelijk kwamen we uit bij een congreshal. Hier zouden we volgens een politieagent wel binnen mogen om te gaan winkelen. Nadat we door de detectiepoortjes waren, werden we door een man begeleid naar de cd-winkel. Uiteindelijk kwamen we bij een heel klein winkeltje waar ze ‘computer supplies’ verkochten, waaronder … lege cd’s! De jongen in de winkel wist voor ons wel een kaartje te tekenen met de echte cd-winkel, zodat we weer een ervaring rijker richting het centrum gingen. De winkel werd gevonden, maar naast Boney M en een dvd van Benji was er weinig dat voor ons herkenbaar was. Laat staan een cd van Queens of the Stoneage…We lunchten in een Duitse patisserie. De wat kleffe bladerdeeghapjes deden ons terug verlangen naar de heerlijke maaltijden van Justin, maar onze buiken waren weer gevuld en onze blaas weer geleegd.

Om 1 uur werden we opgehaald door ons busje, die ons naar de volgende camping bracht. Met name het laatste stuk was erg hobbelig (men was bezig met een nieuwe weg), maar de camping maakte alles goed. Er stonden al tenten op een mooi veldje met uitzicht op de Kilimanjaro en alles was prachtig groen. Na lekker geluierd te hebben in de strandstoelen en nadat we genoten hadden van een prachtige zonsondergang, liepen we in het donker naar een huisje waar we verwelkomd werden door 4 vrouwen. Zij hadden een heerlijke maaltijd voor ons klaargemaakt dat we opaten op houten bankjes op het erf. Met name het vlees was erg lekker. Na terugkomst op de camping hebben we nog een vuurtje gemaakt en een wijntje gedronken. Om half 10 ging bij de meesten het kaarsje uit.
Linda

Zaterdag 30 juli 2011 Wandelen aan de voet van de Kilimanjaro/Bezoek aan Fair Trade koffieplantages
Vandaag gaan we wandelen aan de voet van de Kilimanjaro. Gelukkig is het droog geworden, want in de nacht is er aardig wat gevallen. Manouk gaat de nature walk doen, waar uitleg gegeven wordt over de medicinale werking van planten. Ook gaan ze nog langs een medicijnvrouw. Jesper gaat de Chagga tocht doen, waarbij ze onder andere naar een grot gaan, waar in tijde van oorlog de mensen vroeger geschuild hebben. Linda en ik gaan met de meeste ouders de lange tocht door het regenwoud maken, naar de waterval. De paden zijn erg glibberig door de regen. Met name naar beneden is het lastig. Piet glijdt bijna helemaal onderuit, maar kan dochter Nieneke netaan vastgrijpen. Even later ben ik zelf de pineut. Het gras wat minder glibberig leek, was toch glad. Ik glij onderuit en val op mijn rug, met mijn hoofd naar beneden de helling af. Gelukkig was het niet steil en val ik op mijn rugzak. Behalve wat viezigheid, niets aan de hand.

Even verder houden we stil, want we hebben een prachtig uitzicht op de Kilimanjaro. De bovenkant van de berg is helemaal zichtbaar, en daar omheen zit een wolkenrand. Op de voorgrond is het regenwoud te zien. Onze tocht loopt verder langs een irrigatiekanaaltje, met daarlangs een 30 cm brede muur, waar we overheen lopen. Het is goed kijken waar je loopt. Linda is bij het even rusten een beetje draaierig, vooral door het continu kijken naar de grond. Als we verderlopen hoor ik Nienke roepen dat ze mij nodig heeft. Haar vader heeft een wond; ik heb wat pleisters bij mij. Piet was uitgegleden en met zijn scheen tegen het betonnen muurtje gekomen. De wond blijkt niet super groot, maar wel erg diep. Het moet sowieso gehecht worden. Ik geef Piet een papieren zakdoek om het bloed rond de wond schoon te maken en de pleisters. Als ik omkijk, zit Linda met haar hoofd tussen haar benen, omdat ze niet lekker is geworden. Niet lang daarna ondergaat mij hetzelfde lot. Ook Piet is beroerd (logisch). We rusten even uit, en besluiten dat Piet de kortste weg terug moet. Gelukkig kan er een auto gebeld worden, maar het is zeker nog een half ur steil klimmen, om te komen bij de weg. Miko en een gids gaan met Piet mee. Harm en Erik lopen mee, om te helpen Piet boven te krijgen. Zelf ga ik door met Linda, Saskia, Jeanine, Nienke en de tweede gids. Harm en Erik halen ons later in.

Eenmaal bijgekomen kunnen we weer genieten van de tocht. leuke smalle paadjes slingeren door het regenwoud. Dan weer klimmen over de stenen in de rivier. De laatste afdaling richting de waterval is lastig, doordat er grond is weggeslagen. Schijnt te komen door de illegale kap van bomen, die ‘s nachts gedaan wordt. De waterval en de omgeving zijn erg mooi. Vooral door de zon die schijnt. Hadden we niet verwacht na de regen van vanmorgen vroeg. We genieten en rusten hier een klein uur, in de hoop dat Harm en Erik weer aansluiten. Uiteindelijk beginnen we toch maar aan de terugweg. Vrij snel komen we twee locals tegen, die op zoek waren naar onze groep; ze hadden gehoord dat we hulp nodig hadden. Dit was niet meer nodig en de jongens lopen op hun slippers met ons mee terug. Als we een klein half uur gelopen hebben komen we Erik en Harm tegen. Het was gelukt om Piet boven te krijgen, maar was niet eenvoudig. Erik en Harm gaan toch nog door naar de waterval met onze gids. Wij lopen mee met de jongens die kwamen kijken of er hulp nodig was.

We nemen dezelfde route die met Piet is genomen; een zeer pittige klim. Daarna is het nog anderhalf uur lopen voordat we terug zijn. De kinderen zijn al een tijdje terug Erik en Harm volgen een half uur later. Als Piet terug komt, horen we dat het niet is gehecht. Er is waarschijnlijk een botsplinter van zijn been af en er zit misschien vuil in de wond. Röntgenfoto’s maken kon niet; het ziekenhuis had te weinig stroom… Ze hebben de wond open gelaten zodat eventueel vuil e.d. er nog uit kan. Op Zanzibar moet er verder naar gekeken worden.

De rest van de middag luieren we in de zon en genieten van het uitzicht op de Kilimanjaro. Die laat zich overigens van zijn beste kant zien, want de wolken om de berg verdwijnen bijna helemaal. Iets dat niet vaak voor schijnt te komen. In de loop van de middag, zijn er nog twee groepen op de camping aangekomen. Jammer, want de drukte gaat een beetje ten koste van het gevoel. De ene groep bouwt door de weeks aan een schooltje, en hebben nu even vrij. De andere groep is net als ons op safari, maar hebben het minder getroffen. Eén gezin loopt continu te klagen; ze hadden een luxe reis verwacht. Van een ander gezin is de safari jeep over de kop geslagen. Diverse lichte verwondingen, maar gelukkig kunnen ze de reis wel afmaken. Na een lekkere warme douche, staat het avondeten klaar. Weer klaargemaakt door een paar vrouwen van de koffieboeren. Na het eten blijkt helaas dat een andere groep de kampvuurplaats heeft ingepikt. Iets vroeger dan anders duiken we ons bed in. Geen probleem want we zijn best wel moe van onze wandeling.
Heiko

 

Zondag 31 juli 2011: Vlucht naar Zanzibar
Het was een onrustig nachtje. De groep die de afgelopen week zo sociaal bezig was geweest met het bouwen van een schooltje had alle sociale vaardigheden aan de kant geschoven. Er was flink wat drank ingenomen, waardoor ze erg luidruchtig waren, midden op de camping hadden gekotst en tegen de tent van Manouk en Jesper hadden gepiest. De ‘leider’ (die ook laveloos in zijn tentje had gelegen) nam wel maatregelen: 2 jongens werden per direct op het vliegtuig naar Nederland gezet. Ook wij gingen vandaag richting vliegveld, maar gelukkig met een mooier doel: Zanzibar!

De vlucht stond gepland voor 4 uur ’s middags, zodat we ’s ochtends nog tijd hadden voor de koffietour. In 2 groepen gingen we met een lokale gids langs de koffie- en bananenplantages. Bij een koffieboer op het erf kregen we uitleg over het hele proces van het planten van een koffiestruik (dat pas na 4 jaar goede bonen geeft!) naar de uiteindelijke koffie. We mochten zelf koffiebonen plukken en ze ontdoen van de rode velletjes. Drogen ging helaas niet omdat het een beetje regende, maar er lagen gelukkig al gedroogde boontjes klaar die we gingen branden en fijnstampen tot koffie. Met gekookt water en een zeefje werd er een kopje koffie voor ons gezet. Manouk en Jesper waren erg verrast over de lekkere smaak. Ondanks dat de koffieboeren het hier relatief goed hebben, viel het ons toch op hoe beperkt hun wooncomfort is en hoe weinig voorzieningen ze hebben.

Om 12 uur mochten we op de camping aanschuiven voor een lekkere lunch van rijst en pasta met vlees en groenten. Hierna gingen de koffers op het dak van de bus en konden we op weg gaan naar het vliegveld. Rond 5 uur (iets later dan gepland) stegen we op. Bij de daling en de landing heb ik weer ervaren dat vliegen héél spannend kan zijn. De piloot liet het toestel steeds een stukje vallen waarna hij weer vol gas gaf. De daken van Stonetown schoten vlak onder ons door en voor mijn gevoel zou de landingsbaan veel te kort zijn voor de nogal heftige landing. Ik was blij toen ik veilig uit kon stappen… Achteraf hoorde ik van een aantal andere vrouwen uit onze groep dat zij bij de landing ook angstig waren geweest, maar volgens Harm was deze prima verlopen (in vergelijking met een landing in Kabul, Afghanistan..).

Het hotel bleek een zeer aangename verrassing: prachtig gelegen aan zee met een mooie tuin en de mooiste hotelkamer die we ooit gehad hebben. Onder een schuin balkenplafond was een zeer ruime koloniale kamer met hemelbed,een zitje met rondom grote ramen, en een ruime hal met een mooie badkamer. De grootste verrassing was echter het dakterras van zo’n 40 m2, overkapt met een zonnescherm en voorzien van arabische tuinmeubelen. We hadden uitzicht op zee en de mooie zonsondergang. De avond brachten we door in het restaurant (geheel open, voorzien van een rieten dak en gelegen aan zee), waar we lekker gegeten hebben. In de bar dronken we nog een laatste drankje (terwijl de kinderen op de steiger aan het rommelen waren), waarna we heerlijk konden gaan slapen.
Linda

Maandag 1 augustus 2011: Zanzibar Stone Town
We zijn de dag begonnen zoals je zou verwachten bij een strandvakantie: beetje uitslapen, douchen en rustig ontbijten. Heiko ging hierna langs de receptie, ik ging alvast naar de kamer om mijn tanden te poetsen. Op ons dakterras ging ik vervolgens lekker lezen en wachten tot Heiko terug was. Toen hij na een uur nog niet langs was geweest, ben ik de kamer ingelopen om te kijken of de deur nog wel open was. Dat bleek dus niet het geval. Heiko was de kamer ingelopen, had me geroepen (had ik niet gehoord) en heeft vervolgens de deur op slot gedaan en is lekker op de steiger gaan zitten. Gelukkig zat Max op het strand, die ik vanaf mijn dakterras kon bereiken. Hij heeft Heiko gehaald om me te ‘bevrijden’…Verder verliep de ochtend ontspannen (beetje lezen en luieren) en na de lunch (lekkere tosti’s met patat) zijn we om half 2 met Harm, Jeanine en Daphne in en taxi naar Stone Town gegaan.

Met behulp van mijn reisgids zijn we vervolgens met z’n vieren door de stad gelopen: langs mooie oude Arabische gebouwen, door smalle straatjes, langs vele houten deuren, langs de markt (waar je over de hoofden kon lopen, zo druk was het) en langs de winkeltjes. Op elke hoek stond wel weer een Afrikaan die ons graag de stad wilde laten zien, maar we bleven vriendelijk antwoorden dat we er zelf wel uitkwamen. Jesper z’n doel was wederom de westerse cd’s, maar deze hebben we ook in Stone Town niet kunnen vinden. Wel nog een t-shirt voor hem gekocht. Om 4 uur hebben we een kleine pauze genomen op het terras van het Africa House Hotel vanwaar je een prachtig uitzicht had over de zee. Weggezakt in grote Arabische banken genoten we van een smoothie (soort milkshake) en van de rust. Voordat we hier weer terug zouden komen (we hadden hier met de groep om 6 uur afgesproken), zijn we nog het House of Wonders in geweest. In dit mooie gebouw met hoge galerijen en marmeren vloeren was een soort museum ingericht over de Afrikanen. Het uitzicht vanaf de balkons was prachtig al zorgde dit wel voor buikkriebels toen Jesper iets te dicht bij de rand ging staan. De hekjes zagen er n.l. niet echt uit alsof ze er nog jaren zouden blijven staan. Om 6 uur terug gegaan naar het Africa House Hotel waar van rust geen sprake meer was: omdat je vanaf het terras een prachtige zonsondergang kon zien was elk stoeltje bezet. Door wat kleine wolken ging de zon niet helemaal onder in zee , maar het was toch een mooi gezicht.

Toen het donker was zijn we richting de Forodhani Gardens gelopen. Dit parkje aan zee was inmiddels gevuld me eetkraampjes en barbecues, waar de heerlijkste geuren vanaf kwamen. Omdat Miko gereserveerd had bij de Italiaan (pizza!) konden we niet te veel eten, maar we hebben nog wel wat snackjes gegeten: o.a. Zanzibar pizza wat eigenlijk meer op een gefrituurde en gevulde omelet leek, maar wel erg lekker was. Ook hebben we een sapje gedronken van rietsuiker met limoen. Bij de pizzeria werden Manouk, Annelise, Lara en Daphne nog voorzien van een mooie hennatatoeage op hun hand (gemaakt door dames die hier een heel eind voor mee waren gelopen) en hebben we lekker gegeten.
Linda

 

Dinsdag 2 augustus 2011: Safari Blue
De ochtend begon een beetje grijs. ’s Nachts had het al geregend en ik had uiteraard gehoopt op een stralend blauwe lucht voor de excursie van vandaag: de Safari Blue. In een busje werden we naar Fumba, in het zuidwesten van Zanzibar gebracht. Op het strand stonden al heel wat toeristen die hetzelfde zeiltripje gingen maken, maar gelukkig had iedere groep zijn eigen dhow. Omdat het laag water was moesten we een heel eind de zee inlopen, wat voor Piet (wond die niet nat mocht worden) en Manouk (ander verband dat niet nat mocht worden) lastig was. Gelukkig hielpen de plaatselijke vissers ons met een klein bootje, zodat ook zij meekonden. Piet (ruim 90 kg) werd door 2 mannetjes het bootje in getild en nadat hij aan boord was werd Manouk door de vissers meegenomen. Ze zat als een soort zeemeermin in het bootje en aan de lach van de jongens te zien wilden ze haar eigenlijk niet zomaar kwijt. Gelukkig hebben ze ook haar aan boord van de dhow laten gaan.

Op de heenweg naar het snorkeleiland werd er op de motor gevaren. We haalden de snorkelspullen op dit eiland op en we hebben ons in het water laten zakken. In het begin leek er niet zo veel te zien, maar toen de zon doorkwam zag je steeds meer mooi koraal en mooie vissen met prachtige kleuren. Toen ik een octopus voorbij zag zwemmen schrok ik wel, zeker omdat de groep een eind voor me uit zwom. Binnen no time had ik ze bijgehaald..Toen we allemaal weer in de boot zaten bleken we Wim kwijt te zijn. Hij had z’n bril niet op en had begrepen dat hij naar het eiland moest zwemmen. Hier stond hij op ons te wachten. We kregen nog een kokosnoot met kokosmelk en een lekker suikerblok met pinda’s. Het was eigenlijk de bedoeling dat we bij een ander eilandje gingen snorkelen, maar omdat het hier laag water was zijn we teruggegaan naar onze eerste snorkelplek en hebben daar nog wat rondgedobberd. De rest van de groep had inmiddels ook wat octopussen gespot. Toen was het de hoogste tijd voor de lunch. Lopend door het water (oppassen voor zeëegels wat niet meeviel met losse slippers) bereikten we een eilandje. Harm was weer zo galant om Manouk op z’n nek te nemen zodat ze niet nat zou worden.

Op dit eiland waren grote tafels neergezet en iedereen kreeg hier een bord met rijst en sausjes en een bord met vis, garnalen en kreeft. Heerlijk! Hierna werden we nog verwend met allerlei soorten bekende en voor ons onbekende soorten fruit. Zeker wel een stuk of 10. Voldaan van al dit lekkers mochten we nog even rusten en/of het eilandje verkennen. Eerst nog even naar de wc gegaan, wat al een heel aparte ervaring was. Voor de dames stond er n.l. speciaal een tent met daarin een houten doos met wc-bril. Een bordje aan een paaltje gaf aan of de wc bezet dan wel vrij was.

Het eilandje was prachtig. Té mooi om te kunnen beschrijven; de foto’s geven een kleine indruk. Miko had nog een heuse ‘Gym’ ontdekt met gewichten van ijzer met stukken beton, een bankje waar je op kon liggen en een rek waar je je aan op kon trekken. Helaas moesten we de boot weer in, maar voordat we teruggingen naar de kust mochten we nog even zwemmen in een geweldig mooie lagune. De zeilen werden gehesen en door de harde wind voeren we (helaas) razendsnel terug. Deze prachtige dag was bijna ten einde. Harm voerde nog even een flitsende redding uit op het in zee gewaaide petje van Saskia voordat we aan land gingen.

De dag werd afgesloten in het restaurant bij ons hotel, waar we eigenlijk ook al een beetje de reis afsloten. Aan de hand van de ‘Big Ten’ (iedere volwassene had een beest met daarbij een gedicht of verhaal) toonden we Miko onze dankbaarheid voor alles wat hij op deze reis voor ons gedaan had. De kinderen sloten geheel in stijl af met het grote Miko-lied op de muziek van ‘Jambo’.

Miko
De reisleider
Hielp ons zoeken
Naar wilde dieren.
Toen vonden
Wij olifanten
En wilde honden
En zwarte neushoorns.
Hij regelde
Goedkope uitjes
Zoals fietsen
Op echte mountainbikes.
Toen werd hij
Boos op die mannen
En toen ging de
Prijs fiks omlaag.
Wij gingen
door Serengeti
We sliepen
Met hyena’s.
Even later
Reden wij vrolijk
Over de wegen
Van de Serengeti.
Solo Yves
Miko
Speelt graag Uno
Met de kinderen
Die oprecht valsspelen.
Miko
Dronk daarbij
Een koud biertje
Uit de koelkast.
Gelukkig
Kon hij ook delen
Zoals sokken
Met de bewakers.
Bedankt
Voor alles
Zoals de dropjes
Hakuna matata
Linda

Woensdag 3 augustus 2011: Terugkeer naar Amsterdam
Vandaag is het weer tijd om naar huis te gaan. Ons vliegtuig vertekt pas in de avond, dus hebben we nog tijd om iets te gaan doen. Bijvoorbeeld de specerijen excursie. Sommigen van de groep kiezen er voor om deze excursie te gaan doen. Wij opteren voor een lekkere rustige laatste dag, met een boekje in de zon.

Rond half 3 is het tijd om afscheid te gaan nemen van Harm, Janine, Daphne, Erik, Saskia, Annelise, Mieke en Carlijn. Zij hebben gekozen voor een paar dagen verlenging in het noorden van Zanzibar. Als ze uitgezwaaid zijn, is het voor ons tijd om ons langzamerhand ook klaar te maken. Gelukkig hebben we als groep nog twee kamers tot onze beschikking, dus kunnen we even douchen voor het vertrek. Rond een uur of 4 rijden we zelf ook weg van het Hotel. Het inchecken verloopt redelijk soepel. Na nog wat Tanzaniaans geld ingewisseld te hebben, gaan we naar de “gate”. Helaas heeft ons vliegtuig vertraging, dus toch nog maar wat snacken. 7 US Dollar voor een zakje M&M’s… Afrika is niet overal goedkoop… Tja, je wilt dit soort praktijken boycotten, maar de trek die wint. Als op het vliegveld ook nog de stroom uitvalt is het even schrikken. Het licht gaat gelukkig snel weer aan, en met 5 kwartier vertraging stijgen we op.

Op Nairobi loopt alles redelijk soepel. We moeten nog wel even zoeken naar Piet, want die mag met zijn rolstoel door de artiesten ingang. Nadat Piet is gevonden en zijn ticket is omgezet naar Business class, hobbelen we met zijn allen het vliegtuig in op weg naar huis. Na een hapje eten (vliegtuigvoer blijft niet echt te eten, maar je moet wat) en een film, lukt het om de slaap te vatten…
Heiko

Donderdag 4 augustus 2011: Aankomst in Amsterdam
Als ik wakker wordt in het vliegtuig, is het nog maar een uurtje vliegen. De kist wordt veilig aan de grond gezet, vooral weer een opluchting voor Linda en Monique. Bij de bagageband nemen we afscheid van Miko en de rest van de groep. (Schoon)vader Rob is zo gek geweest om ons op dit vroege tijdstip (5:30 uur) op te halen. Heerlijk, maar ook vreemd om weer thuis te zijn.

We hebben een fantastische reis achter de rug. Veel gezien en gedaan in de mooie landen Kenia, Tanzania en op Zanzibar. We zijn alleen maar vriendelijke mensen tegengekomen, ondanks de armoede en de primitieve omstandigheden waar ze meestal in leefden. Het spotten van en kijken naar de dieren gedurende de game drives ging nooit vervelen. De gehele big 5 gezien, en ook nog eens van heel dichtbij. De zeldzame zwarte neushoorn tot twee keer toe gespot. Daarnaast ook nog eens 5 Hunting Dogs gezien, die nog veel zeldzamer zijn. Maar niet te vergeten, de prachtige giraffen, de nijlpaarden, impala’s, thomson en grand gazelle, de gnoe’s / wildebeesten, jakhalzen, hyena’s, waterbokken, spiesbokken, wrattenzwijnen, dik-dik’s, een cheeta met welpjes, zebra’s, kamelen, krokodillen, struisvogels, flamingo’s, lepelaars, maraboe’s en nog ongelooflijke veel andere vogels en dieren.

De kindertjes die altijd aan kwamen rennen en stonden te zwaaien als we langs reden met onze safaritruck waren hart verwarmend. Het bezoek aan de Samburu stam en hun bezoek bij ons, bij het kampvuur, was heel speciaal. De prachtige en afwisselende natuur zullen we nooit vergeten. Wat ook geldt voor de spannende nacht met de Hyena, en de vastgelopen safaritruck in de Serengeti.

Grote complimenten voor Sawadee Familieavontuur voor het samenstellen van deze perfecte reis. Prima verhouding in de verschillende activiteiten. Zowel de kampeerlocaties als de hotelletjes en lodges waren uitstekend. Zeer veel dank aan reisleider Miko, kok Justine en chauffeur Ali. Een gouden trio! Last not but least, ook veel dank aan de groep! Alleen maar gezellige mensen met een positieve instelling. Namens ons en de groep ook dank aan schoonvader Rob, die zo gek was om bij het wegbrengen naar Schiphol, nog een keer op en neer te rijden om Jesper zijn gitaar te halen, toen bleek dat deze wel zonder problemen meegenomen kon worden in het vliegtuig. We hebben veel plezier gehad van Jesper en zijn gitaar.
Heiko